Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Surfbetika !

Έχουν περάσει δεκαετίες ολόκληρες που οι ρεμπέτες ήταν ένα μίασμα/απόκληροι  της καλής κοινωνίας των Αθηνών και των πέριξ. Που μαστούρωναν για τα καλά και μάλιστα είχαν το «θράσος» να γράφουν τραγούδια γι' αυτά και μάλιστα με στίχους-εξομολόγηση για τα δράματα τους που «σούταραν στο ψαχνό» της καλής κοινωνίας.
 Λίγο μετά βέβαια οι παλιοί ρεμπέτες έδωσαν τη σκυτάλη σε νεότερους που έβαλαν το είδος σε όλα τα καλά τα σπίτια αλλά πάντα με αξιώσεις και εμπνευσμένες επιτυχίες.
Έχουν περάσει λιγότερες δεκαετίες που ο Link Wray και ο Dick Dale άναβαν φωτιές με το ξεχωριστό κούρδισμα στις κιθάρες τους και έγραφαν τα λέγομενα surf ορχηστρικά που για δεκαετίες τώρα και για μια ολόκληρη ζωή προφανώς, δίνουν το έναυσμα για να έχουμε καλή διάθεση και κέφι.
Ολόκληρες γενιές οπαδών του ροκ χόρευαν και χορεύουν με αυτό το το μουσικό ιδίωμα χειμώνα και κυρίως καλοκαίρι ανακαλύπτοντας ταυτόχρονα και τα ρεμπέτικα είτε τα απαγορευμένα είτε τα περισσότερο αποδεκτά.Ένας μουσικός θησαυρός που γεννήθηκε στη Μικρά Ασία αλλά μόνο στη χώρα μας αναπτύχθηκε από μια cult μουσική του περιθωρίου μέχρι τον άγριο εξευτελισμό από τους μπουζουκόβιους αστέρες και οπαδούς του σήμερα.
Έχουν περάσει λίγα εικοσιτετράωρα από τότε που οι  DIRTY FUSE ένα σχήμα που κινείται σε surf σανίδες από πάντα παρουσιάζει αυτές τις μέρες το δεύτερο άλμπουμ του με 7 διασκευές σε παλιά ρεμπέτικα της περιόδου 1922-1938, που έγραψαν τη δική τους ιστορία. 
Χωρίς στίχους αλλά με γρήγορα ,εκστατικά τέμπο που δίνουν ένα εκρηκτικό χαρακτήρα οι εφτά διασκευές του 10'' μπορεί να μην χαράζουν καινούριους δρόμους ούτε φυσικά να ξεπερνούν τα πρωτότυπα και τον πόνο τους. Όμως ανάγουν τις αρχικές μελωδίες σε μελωδίες γιορτής ,τιμής και θαυμασμού στα πρωτότυπα. Αναζητώντας τα πρωτότυπα θα έρθετε σε επαφή με έναν ολόκληρο κόσμο συναισθηματικού και λυρικού θησαυρού που δεν μπορεί να αποδοθεί με τίποτε καλύτερα ακόμα και με «ορθόδοξες» αποδόσεις. Όμως οι σερφ αποδόσεις τους, δείχνουν αν μη τι άλλο θαυμασμό και σεβασμό .
Είναι γεγονός ότι  τα εναλλακτικά σχήματα της χώρας που έχουν διασκευάσει ρεμπέτικα στο δικό τους στυλ,το έχουν κάνει με τον απαιτούμενο σεβασμό και την αγάπη του θαυμαστή. Έτσι και οι DIRTY FUSE, που από το πρώτο κιόλας άλμπουμ τους αλλά και τα πραγματικά εκρηκτικά live που δίνουν είναι ένα ελληνικό surf σχήμα που υπηρετεί άξια τόσο το είδος όσο και τη νέα γενιά ελληνικών σχημάτων της δεκαετίας που ακόμα μπορεί να έχουν ένα μικρό αφοσιωμένο κοινό αλλά σίγουρα αυτό που κάνουν είναι 100% αυθεντικό και τίμιο.
Το ''Surfbetika'' είναι ένα σερφ διαμαντάκι που έρχεται την κατάλληλη εποχή και αλλάζει άρδην τη Νεοελληνική μιζέρια που κοντεύει να ρημάξει τον τόπο.
 Ατέλειωτα είναι τα παιξίματα μόνο από bandcamp προς το παρόν γιατί περιμένω διακαώς μέχρι να πάρω στα χέρια μου τη 10'' βινυλιακή εκδοχή του άλμπουμ που σίγουρα είναι το φορματ που του ταιριάζει περισσότερο.Επίσης έχει  χαρακτηριστικό εξώφυλλο που σου περιγράφει αυτό που πρόκειται να ακούσει κανείς όταν θα ακουμπήσει τη βελόνα στο μπλε ή λευκό βινύλιο. Στις 12 του Σεπτέμβρη θα είναι προς πώληση αλλά μπορείτε να το προπαραγγγείλετε από σήμερα κιόλας.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Atmospheres...Marva Von Theo / Emi Path live at St. Paul's Anglican Church Athens [18.3.2023]

Ο χώρος στην Τέχνη είναι από μόνος του μία ισχυρή παράμετρος για το πως ένα καλλιτεχνικό έργο θα συλληφθεί, θα επεξεργαστεί, θα αποτυπωθεί και στο τέλος θα ερμηνευτεί ενώπιον κοινού. Έχουν γίνει αρκετές παρεξηγήσεις στο παρελθόν από ακατάλληλους χώρους που έγιναν τροχοπέδη στο ερμηνευτικό μέρος του Καλλιτεχνικού έργου στη μουσική. Κάθε καλλιτέχνης νοιώθει καλύτερα σε ποιο χώρο θα αφήσει τη μουσική του να επικοινωνήσει με το κοινό. Φυσικά κάθε χώρος δεν είναι τίποτα αν δεν υπάρχουν και αυτοί που θα διαμορφώσουν την τελική ηχητική απόδοση λαμβάνοντας τις σχετικές παραμέτρους. Με αυτά στη σκέψη και με πλήρη συναίσθηση ότι ενδεχομένως στην τρίτη παρουσία μου στην Αγγλικανική Εκκλησία του Αγ. Παύλου, να φύγω επίσης και πάλι με την εντύπωση, ότι ο χώρος δεν είναι ιδανικός τελικά ακόμα και για ηλεκτρονική μουσική βολεύτηκα στα άβολα στασίδια του Ναού και ήμουν έτοιμος να παρακολουθήσω ένα από τα πλέον αγαπημένα μου σχήματα στο χώρος της εγχώριας ηλεκτρονικής ποπ και μία καλλιτέχνιδα που δεν γ

Μαργαριτάρι. Το νέο άλμπουμ της May Roosevelt.

 Έξι παρά κάτι χρόνια μετά το '' Junea '', η  May Roosevelt   επέστρεψε με τον νέο της δίσκο '' Pearl ''. Το '' Junea '' «διαδραματιζόταν» σε ένα περιβάλλον τεχνητού κόσμου, μουσικής Α.Ι. αλλά δημιουργημένο με κυριαρχική αντιπαραβολή του πνευματικού και συναισθηματικού κόσμου πάνω στα μικροκυκλώματα. Το νέο της άλμπουμ είναι εξίσου αιθέριο αλλά υπάρχει λιγότερη τεχνολογία, λιγότερη διάθεση για ρυθμικό συγχρονισμό με την πραγματικότητα και περισσότερα φυσικά έγχορδα. « Στις δέκα συνθέσεις του πέμπτου της δίσκου, τα synthesizers της May Roosevelt συναντούν για πρώτη φορά τους ήχους ενός κλασικού κουαρτέτου εγχόρδων. Νεοκλασική μουσική και ρομαντική electronica συνδυάζονται, με το theremin να πρωταγωνιστεί, τυλίγοντας το ορχηστρικό αυτό ηχητικό σύνολο, άλλοτε σε διάλογο με τα απαλά φωνητικά της May Roosevelt και άλλοτε δημιουργώντας τους δικούς του αιθέριους κόσμους », αναφέρει το δελτίο τύπου και αυτή είναι η πλήρης εικόνα ως προς τη δομή κ

MEET UP! festival_ MAKE ME HAPPY RECORDS 7 YEARS ANNIVERSARY, death disco, 3_4.11.2023.

  Επτά χρόνια δραστηριότητας γιόρτασε το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, η make me happy! records . Η εταιρεία στο πνεύμα της πρώτης «αθώας» εποχής των ανεξάρτητων εταιρειών συνεχίζει και ελπίζουμε να συνεχίσει με το πνεύμα και την όρεξη σε ακόμα δημιουργικότερα επίπεδα για περισσότερα χρόνια ακόμα. Χωρίς να έχει ξεπουλήσει τη βασική της αρχή, έχει φτάσει σε σημείο που κυκλοφορίες της έχουν και διεθνή διανομή και πολύ καλή φήμη στους σχετικούς κύκλους της ανεξάρτητης κιθαριστικής ποπ και ροκ.  Κάθε κυκλοφορία της έχει την ποιότητα και τη σφραγίδα εγγύησης ότι αυτό που αγοράζει και ακούει ο κάθε ενδιαφερόμενος δεν θα τον απογοητεύσει στη χειρότερη περίπτωση και στην καλύτερη θα τον συντροφεύει σε κάθε δραστηριότητα.  Το διήμερο που μας πέρασε θα είχε όλο το δημιουργικό ρόστερ της να γιορτάζει αλλά τελικά δύο μπάντες ( MODEL SPY  και TA TOY BOY ) δεν κατάφεραν να συμμετέχουν σε αυτή τη γιορτή λόγω ανωτέρας βίας.  Η πρώτη μέρα είχε κυρίως νοσταλγικό χαρακτήρα, θα ήταν μία κοινότυπη περιγρα