Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Surfbetika !

Έχουν περάσει δεκαετίες ολόκληρες που οι ρεμπέτες ήταν ένα μίασμα/απόκληροι  της καλής κοινωνίας των Αθηνών και των πέριξ. Που μαστούρωναν για τα καλά και μάλιστα είχαν το «θράσος» να γράφουν τραγούδια γι' αυτά και μάλιστα με στίχους-εξομολόγηση για τα δράματα τους που «σούταραν στο ψαχνό» της καλής κοινωνίας.
 Λίγο μετά βέβαια οι παλιοί ρεμπέτες έδωσαν τη σκυτάλη σε νεότερους που έβαλαν το είδος σε όλα τα καλά τα σπίτια αλλά πάντα με αξιώσεις και εμπνευσμένες επιτυχίες.
Έχουν περάσει λιγότερες δεκαετίες που ο Link Wray και ο Dick Dale άναβαν φωτιές με το ξεχωριστό κούρδισμα στις κιθάρες τους και έγραφαν τα λέγομενα surf ορχηστρικά που για δεκαετίες τώρα και για μια ολόκληρη ζωή προφανώς, δίνουν το έναυσμα για να έχουμε καλή διάθεση και κέφι.
Ολόκληρες γενιές οπαδών του ροκ χόρευαν και χορεύουν με αυτό το το μουσικό ιδίωμα χειμώνα και κυρίως καλοκαίρι ανακαλύπτοντας ταυτόχρονα και τα ρεμπέτικα είτε τα απαγορευμένα είτε τα περισσότερο αποδεκτά.Ένας μουσικός θησαυρός που γεννήθηκε στη Μικρά Ασία αλλά μόνο στη χώρα μας αναπτύχθηκε από μια cult μουσική του περιθωρίου μέχρι τον άγριο εξευτελισμό από τους μπουζουκόβιους αστέρες και οπαδούς του σήμερα.
Έχουν περάσει λίγα εικοσιτετράωρα από τότε που οι  DIRTY FUSE ένα σχήμα που κινείται σε surf σανίδες από πάντα παρουσιάζει αυτές τις μέρες το δεύτερο άλμπουμ του με 7 διασκευές σε παλιά ρεμπέτικα της περιόδου 1922-1938, που έγραψαν τη δική τους ιστορία. 
Χωρίς στίχους αλλά με γρήγορα ,εκστατικά τέμπο που δίνουν ένα εκρηκτικό χαρακτήρα οι εφτά διασκευές του 10'' μπορεί να μην χαράζουν καινούριους δρόμους ούτε φυσικά να ξεπερνούν τα πρωτότυπα και τον πόνο τους. Όμως ανάγουν τις αρχικές μελωδίες σε μελωδίες γιορτής ,τιμής και θαυμασμού στα πρωτότυπα. Αναζητώντας τα πρωτότυπα θα έρθετε σε επαφή με έναν ολόκληρο κόσμο συναισθηματικού και λυρικού θησαυρού που δεν μπορεί να αποδοθεί με τίποτε καλύτερα ακόμα και με «ορθόδοξες» αποδόσεις. Όμως οι σερφ αποδόσεις τους, δείχνουν αν μη τι άλλο θαυμασμό και σεβασμό .
Είναι γεγονός ότι  τα εναλλακτικά σχήματα της χώρας που έχουν διασκευάσει ρεμπέτικα στο δικό τους στυλ,το έχουν κάνει με τον απαιτούμενο σεβασμό και την αγάπη του θαυμαστή. Έτσι και οι DIRTY FUSE, που από το πρώτο κιόλας άλμπουμ τους αλλά και τα πραγματικά εκρηκτικά live που δίνουν είναι ένα ελληνικό surf σχήμα που υπηρετεί άξια τόσο το είδος όσο και τη νέα γενιά ελληνικών σχημάτων της δεκαετίας που ακόμα μπορεί να έχουν ένα μικρό αφοσιωμένο κοινό αλλά σίγουρα αυτό που κάνουν είναι 100% αυθεντικό και τίμιο.
Το ''Surfbetika'' είναι ένα σερφ διαμαντάκι που έρχεται την κατάλληλη εποχή και αλλάζει άρδην τη Νεοελληνική μιζέρια που κοντεύει να ρημάξει τον τόπο.
 Ατέλειωτα είναι τα παιξίματα μόνο από bandcamp προς το παρόν γιατί περιμένω διακαώς μέχρι να πάρω στα χέρια μου τη 10'' βινυλιακή εκδοχή του άλμπουμ που σίγουρα είναι το φορματ που του ταιριάζει περισσότερο.Επίσης έχει  χαρακτηριστικό εξώφυλλο που σου περιγράφει αυτό που πρόκειται να ακούσει κανείς όταν θα ακουμπήσει τη βελόνα στο μπλε ή λευκό βινύλιο. Στις 12 του Σεπτέμβρη θα είναι προς πώληση αλλά μπορείτε να το προπαραγγγείλετε από σήμερα κιόλας.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Highway To HEAVENLY! + Vaxtones, Live at Temple 28.2.2026

  Μία βραδιά που θα μπορούσε να ήταν μία σεάνς φαντασμάτων του παρελθόντος αλλά ευτυχώς ήταν μία ιδιαίτερη γιορτή, που έφερε ένα πολυαγαπημένο 90'ς σχήμα κοντά στους Έλληνες φίλους του. Ακροατές που πέρασαν 35 χρόνια με τη μουσική τους να τους συνοδεύει ή να αναμοχλεύει τις μνήμες τους, ακροατές που είτε επέκτειναν τις κάποτε φανατικά indie προτιμήσεις τους, είτε τις αναβίωσαν για χάρη της περασμένης νεότητας τους. Το σίγουρο ήταν πάντως ότι οι κύριοι υπεύθυνοι ως HEAVENLY, έδειξαν ότι όσα μουσικά σχήματα και να κάνουν, η μαγική συνταγή της απλότητας/ειλικρίνειας/φόρτισης/καλοσύνης στη μουσική τους λειτουργεί μόνο με αυτό τον κωδικό ονομασίας.  Έχουν ένα νέο άλμπουμ (Highway To Heavenly) που είχε κυκλοφορήσει μία μέρα πριν την Αθηναϊκή τους εμφάνιση και ήδη, όχι μόνο ξεχωρίζει για την παραπάνω «συνταγή» αλλά και για τις όμορφες συνθέσεις του, οι οποίες, δεν ανακαλύπτουν νέα γη αλλά δείχνουν το δρόμο προς ένα μουσικό resort πλασμένο από γλυκά ακόρντα και μελωδίες, φωνές που χαμ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_1-5

Η σημερινές πεντάδα κλείνει πανηγυρικά την πρώτη φάση της ανασκόπησης του ιστολογίου για το 2025. Περιλαμβάνει δύο ροκ δίσκους, ένα παγκόσμιου βεληνεκούς, έναν δίσκο που λες και αντιστασιακό λόγω αναλογικής τεχνολογίας, και ένα άλμπουμ για καταβύθιση σε σκοτεινότερες καταστάσεις με εξαιρετική πλοηγό που σας κρατά ασφαλείς και μετά την ακρόαση. 01. Lux - ROSALÍA (Columbia)   «Η κοπέλα γεννήθηκε με το φλαμένκο μέσα της αλλά δεν το κρατά για να το συντηρεί. Το προσαρμόζει στη ζωή της, στην ηλικία της, στους προβληματισμούς της, την μουσική που τη μεγάλωσε… Η φωνή της έστω και φορτωμένη με εφέ, οι ρυθμοί έστω και ηλεκτρονικοί και η Ισπανική γλώσσα που είναι η απόλυτη φωνητική έκφραση του είδους, ορίζουν το πλαίσιο σε φλαμένκο τόνους αλλά η έκφραση έχει κάτι το παγκόσμιο. Δεν κλείνεται στα σύνορα αλλά φέρνει τη σκοτεινή φωτιά του είδους στο παρόν. Ήδη είναι σούπερ σταρ στην Ισπανία. Ήδη προκαλεί ενθουσιασμό και στην Αμερική. Το ''El Mal Querer'' είναι λοιπόν ένα ποπ αριστούρ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_6-10

Η σημερινή πεντάδα έχει το περσινό άλμπουμ του καλλιτέχνη που έχει πάντα πιασμένη τη θέση 7, το περσινό ντεμπούτο ενός νεότατου τραγουδοποιού, δύο Ελληνικές συμμετοχές που δεν μοιάζουν με τις άλλες, και ένα άλμπουμ όαση και πάλι από έναν ποπ και παραπάνω, οραματιστή του 21ου αιώνα. Τα περσινά άλμπουμ που προανέφερα είναι κυκλοφορίες του Δεκεμβρίου του 2024 και γι αυτό είναι αδύνατο να αγνοηθούν ειδικά όταν είναι τέτοιας ποιότητας. 06. Heavy Metal - CAMERON WINTER (Partisan) «On Heavy Metal - the debut solo album from Cameron Winter - the Geese frontman unravels his eclectic influences into a surreal mosaic of modern songwriting. Rumored to have been composed in abandoned basements, taxi back seats, and in impromptu jam sessions in public spaces, Heavy Metal draws on both the chaos of the road and Winter’s greater sense of existential dread. Heavy Metal teeters between the grounded and the hallucinatory, pulsing with immediacy, fragility, and the sly humor of a storyteller who’s never a...