Οι BAMBARA κατάγονται από την Αθήνα της Georgia και οι κριτικές για το πρώτο τους άλμπουμ τους ''Dreamviolence'' είναι τόσο γλαφυρά θετικές και εντυπωσιακές για ντεμπούτο, που σε κάνουν να σπεύσεις να το ακούσεις αμέσως.
Η συμμετοχή τους σαν
support σχήμα των APLACE TO BURY STRANGERS στην πρόσφατη ''Strange
Moon'' περιοδεία τους,είναι «ισχυρό
χαρτί» έγκρισης και όσοι τους είδατε
ζωντανά το Σάββατο στο Fuzz,πιστεύω
ότι δικαίωσαν πλήρως την προτίμηση τους
για opening act από τον Oliver
Ackermann και την παρέα του.
Εντυπωσιακοί απ΄ το
πρώτο δευτερόλεπτο,με την ένταση να
χτυπά κόκκινο ,τον ξηρό πάγο να μπλέκει
με τα κόκκινα φώτα και το κοινό να
προσέχει θέλει δε θέλει τα τεκταινόμενα.
Με ένα επίσης εντυπωσιακό ντεμπούτο
που σε ζωντανή εκτέλεση αποκτά μεγαλύτερη
αξία,οι BAMBARA «κούνησαν»
τόσο δυνατά το Fuzz που θα
μπορούσαν να κλέψουν την παράσταση από
την κύρια μπάντα. Όμως η περιορισμένη
παραμονή τους επί σκηνής και αυτό που
ακολούθησε αργότερα, περιόρισε τις
εντυπώσεις «καταιγιστικά καλοί» και αύξησε τις προσδοκίες και την επιθυμία για μια καινούρια εμφάνιση στο μέλλον
σαν κύρια μπάντα πια που θα μπορούσε να «παίρνει αυτιά και κεφάλια» επί σκηνής.....
Το να ξαναβλέπει κανείς
ένα σχήμα ζωντανά για τέταρτη και παραπάνω φορά συνήθως ανήκει μία από τις δύο κατηγορίες .Ή το ξαναβλέπουν οι
αφοσιωμένοι οπαδοί ή θα έχουν την τύχη
των JAMES και των SCORPIONS.
Μαζική υστερία για ψοφίμια.
Οι APTBS,εννοείται χωρίς
να έχουν το δεύτερο αλλά κάτι παραπάνω
από το πρώτο,εξέπληξαν τους πάντες με
αυτό το «νεφελώδες» και καταιγιστικό
show. Πέρυσι περιμέναμε την
αναβάθμιση τους σε μπάντα που θα εκτελούσε
τα τραγούδια τους όχι στους βωμούς του
Θορύβου αλλά όπως τα απολαμβάναμε στα
επίσημα άλμπουμ. Αλλά μετά το τέλος και
αφού εισήλθαμε στον καθαρό αέρα,αναρωτιόμουν τί σκεφτόμουνα πέρυσι και γέλαγα με αυτή την άκυρη για το σχήμα σκέψη.....
Γιατί οι APTBS δηλαδή ο Oliver Ackermann κυρίως,σε
κάθε εμφάνισή του «βαπτίζεται» στον
ηλεκτρισμό που παράγει. Ενσωματώνεται
με τις συχνότητες,ηλεκτρίζεται μαζί
τους.Και δεν ξέρω αν αναγεννιέται αλλά σίγουρα ποτέ δεν είναι ο ίδιος. Η εκτέλεση των τραγουδιών δεν
είναι απαραίτητο να είναι το ίδιο με
τους δίσκους. Απογυμνωμένα από τα
στολίδια,με τη βασική ρυθμική βάση σαν
πυξίδα που επάξια κρατούν οι υπόλοιποι
δύο,αφήνουν όλη την ενέργεια να βγει
από τα τραγούδια ή με αφορμή αυτά, «στοιχειώνοντας»
τον Ackermann που σαν Σαμάνος
του Ηλεκτρικού Θορύβου με την
κιθάρα σαν ραβδί και την πεταλιέρα σαν
Βίβλο,μετατρέπει αυτό που λέγεται
συναυλία σε ηλεκτρική μέθεξη,ακολουθώντας
πιστά την γραμμή ζωής που ξεκινά από
τον Jimi Hendrix και καταλήγει
σε αυτόν, περνώντας από δεκάδες επιδειξίες
που αγνοούν την ουσία και παραμένουν
στην πόζα προκαλώντας υστερικά γέλια
πολλές φορές.
Ο Ackermann σε
πείθει ότι είναι ο πιο πρόσφατος μεγάλος ροκ κιθαρίστας κι ας μην γνωρίζει από
τεχνικές παρά μόνο τα βασικά. Γνωρίζει
όμως κάτι που οι περισσότεροι βιρτουόζοι
θα ήθελαν. Την πηγή των ήχων. Όχι μόνο
«γεωγραφικά» αλλά και ουσιαστικά. Και
αυτήν επιδεικνύει· σε συνδυασμό με τα
στροβοσκοπικά φώτα ,την ανελέητη
ένταση,το σκοτάδι και την ακατάσχετη
χρήση ξηρού πάγου,που φέτος έφτασε στο απόγειό του.
Μιλώντας για αυτό που γινόταν επι σκηνής, ειδικά σε αυτή την εμφάνιση,δεν γίνεται
να μη τον περιγράψω με κοσμολογικά
στοιχεία. Σεισμικό μπάσο και κρουστά
για τη Γη, ηλεκτρικές εκκενώσεις /κεραυνοί
από τις κιθάρες,ένα σύμπαν υπό διαμόρφωση
ή,απλά, είδαμε και πάθαμε ηλεκτροπληξία,από το ηλεκτρικό πεδίο
της πεταλιέρας του Ackermann, που γιγαντώθηκε σαν θυμωμένος Hulk για την μέγιστη ακουστική και όχι μόνο εμπειρία μας παλεύοντας με την κιθάρα του Ackermann που «καναλιζάριζε» όλη την μανιασμένη ενέργεια ώστε να συγκρατηθεί σε «λογικά» πλαίσια η
άπειρη δύναμή της.
Μια κιθάρα θυσιάστηκε,ένας
στροβοσκοπικός προβολέας κάηκε αλλά
στο τέλος ο βόμβος έμεινε για να χαλαρώσει
τις αισθήσεις και να μας αφήσει
εντυπωσιασμένους σ' ένα κλαμπ/πλανήτη
αερίων, συνειδητοποιώντας ότι βιώσαμε
μια «συναυλία» από τις λίγες...
Σχόλια