The Music Idylls Of 2013: Οι δίσκοι του 2013 : 14

14. Chance Of Rain - LAUREL HALO

   

 Το ατού του περσινού ''Quarantine '' ήταν η θερμή τζαζ /φολκ περιέλιξη των φωνητικών στο θερμό ambient μουσικό άξονα του. Τα τραγούδια του ακούγονται ακόμα σαν η ποπ που θα θέλαμε να ακούμε και σήμερα αν γινόταν, αντί αυτών των εγωιστολιγούρηδων σταρς . Ήταν ένα ντεμπούτο άλμπουμ που πραγματικά βλέπει σε βάθος χρόνου.

      Με το ''Chance Of Rain'',θα μπορούσε μέχρι και χιτ να κάνει αν ανέπτυσσε την ιδέα λίγο παραπάνω. Δεν το έκανε όμως. Όπως και στα e.p. πριν από αυτό προτίμησε να χαθεί στις στρώσεις του πολύπλοκου και  προσωπικού techno ήχου της και να δώσει άλλο ένα σημαντικό άλμπουμ. Ήταν μια γενναία καλλιτεχνική έστω και αντιεμπορική κίνηση,που στέφθηκε με επιτυχία.  

    Το παρατήρησα στην περσινή της εμφάνιση αλλά και στη φετινή της. Η Laure Halo «δίνεται»  στα στρώματα των ρυθμικών ήχων που χρησιμοποιεί, δείχνει να επικοινωνεί με τα πνεύματα τους. 

      Είναι μια εσωτερική,αμφίδρομη επικοινωνία. Η δημιουργός ακούει αυτά που δημιούργησε . Όχι σαν την απλή, βαρετή ,μετά τη δημιουργία ακρόαση αλλά σαν κάτι που βγήκε στον κόσμο και έχει υπόσταση.

       Άξια απόγονος του παλιού,καλού detroit techno ήχου αλλά και τη minimal που ακούγαμε σε κυκλοφορίες της Tresor και άλλων Κεντρωευρωπαϊκών club/label στα '90'ς, η τέκνο της Laurel Halo σε αυτό το δεύτερο άλμπουμ της,  είναι ανοικτή,ζωντανή,πάλλεται, είναι θερμή,περισσότερο απαλή, συγκεκριμένη, δομημένη, κατανοητή και αρκετά «έξυπνη» ώστε να μην «εξαφανίζεται» από τ' αυτιά του ακροατή,

       Δεν σου πάει να την αναλύσεις ,είναι απλά μουσική για να ακούς συνεχώς σαν ένα είδος ρυθμικής πνευματικής άσκησης χωρίς  το μυαλό και άρα η φωνή να χρειάζεται να ενεργοποιηθούν. 

      Παρ'όλο που σε πιο έμπειρους ακροατές φαίνεται οικεία ,χρειάζεται χρόνος μέχρι να «επικοινωνήσει» κανείς με όλα αυτά τα στρώματα και υποστρώματα,να μπει στο matrix της και να βιώσει από εκεί..

       Ακούω και εγκλωβίζομαι σε ένα ανανεωμένο ρυθμικό κόσμο όμορφο,λείο,με ισορροπία και ηρεμία όσο και γρήγορα να πάνε οι ρυθμοί. Ήδη με πολλή δυσκολία καταφέρνω και γράφω αυτές τις γραμμές. Προτιμώ να την ακούω και να μη βγάζω άχνα...Είναι μια αίσθηση σπάνια και τα οφέλη πολλά.  

      Αυτός είναι και ο λόγος που δε θα γράψω τίποτα για την εξαιρετική της εμφάνιση πριν από λίγες μέρες στην Αθήνα.     Να πω μόνο ότι το εξώφυλλο ,δημιουργία του πατέρα της όταν ήταν 17 χρονών το 1969, είναι για το ιστολόγιο το καλύτερο της χρονιάς. 

       Περιγράφει,σύμφωνα με τα φίλτρα του ιστολογίου, τόσο γλαφυρά τη δυστυχία και παθητικότητα των λαών του Δυτικού νεοφιλελευθεροκρατούμενου κόσμου,που δεν χρειάζεται ούτε αυτό περαιτέρω αναλύσεις....