Overjoyed 2014....The albums of 2014 / 12

12.The Future's Void - EMA 
(Matador/City Slang)





 
 

« Όμως εκεί που θα νόμιζε κανείς ότι το άλμπουμ θα ήταν μια απλοϊκή και ίσως λίγο αφελής προσέγγιση του ψυχρού τεχνολογικού παρόντος,μια γρήγορη ακρόαση διαλύει τις σκέψεις αυτές. Είναι φτιαγμένο με κάπως πολυκαιρισμένη τεχνολογία αλλά δεν παύει να είναι ένα έγκυρο ηχητικό στίγμα που ακριβώς αυτή η νοσταλγική διάθεση είναι και το ισχυρότερο ατού του. Δεν παραδίδεται ψυχή και σώματι στην εποχή αυτή.Παραμένει συγκρατημένο,προβληματισμένο και άβολο απέναντι στα θέλγητρα της. 

Αχαλίνωτη τεχνολογική εξέλιξη και υπερέκθεση του ιδιωτικού βίου απέναντι στα κοινωνικά δίκτυα και μέσα. Αλλά και μοναξιά και η έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας από την άλλη. 

Η EMA δεν είναι από τις τραγουδοποιούς που βολεύεται στη θέση της. Στριφογυρνά ,είναι ανήσυχη και πάντα τα τραγούδια της δεν είναι άνετα στην ακρόαση. Όλες οι ανησυχίες της,οι ανασφάλειες,οι φόβοι,οι πικρίες είναι εκεί. Οι μελωδίες της είναι εύκολες στην κατανόηση αλλά η ερμηνεία τις καθιστά δύσκολες προς «κατάποση». Τα έχουμε ξαναπεί για την ερμηνεία της και στο παρελθόν.Είναι το Α και το Ω του ήχου της. Η πεμπτουσία της μουσικής της ύπαρξης. Και ξεκινώντας από κει φαίνεται αμέσως πόσο φλεγόμενη και σπάνια είναι η περίπτωση της Erika M. Anderson.»

 Η EMA δεν πολεμάει το σύστημα αλλά διαμαρτύρεται με το δικό της, ακόμα παθητικό, τρόπο. Μετεφηβική προσέγγιση που εξελίσσεται και δεν αποκλείεται στο μέλλον να περάσει και στην αντεπίθεση με μαχητικότερα τραγούδια διαμαρτυρίας. Οι κεραίες της είναι ανοιχτές και ενήμερες.
Οι κοινωνικοπολιτικές απόψεις της EMA από την εποχή της κυκλοφορίας του ''The Future's Void'' έχουν ωριμάσει αρκετά ώστε να με πείσει, για πρώτη φορά 100%,με ένα άρθρο που έγραψε σχετικά με το cyberpunk πρόσφατα.
Ήταν κάτι που θα συνέβαινε. Τα πύρινα τραγούδια του άλμπουμ,βιωματικά και ειλικρινή δεν ήταν προϊόν απελπισίας ή τύχης. Είναι δημιουργίες από μια εξελισσόμενη τραγουδίστρια /συνθέτη που ζει με τις κιθάρες αλλά και τα μηχανήματα της έτοιμα να μεταφράσουν τα συναισθήματα σε νότες. Και δεν τα κυκλοφορεί ωραιοποιημένα. Είναι τραγούδια που υποβάλλουν τον ακροατή σε δοκιμασία. Δεν είναι άνετη η ακρόαση του άλμπουμ. Έχει πολλές σκληρές και έντονες συναισθηματικές γραμμές και είναι σαν να σου εξομολογούνται εμπιστευτικά Σάββατο βράδυ τη δικιά τους ψυχική αγωνία.
Δεν βλέπω κενό στο Μέλλον της Erika M.Anderson. Βλέπω μια όμορφη,ανήσυχη ψυχή που γράφει με την ψυχή της. Το φετινό της άλμπουμ είναι ένα άλμπουμ που θα λατρευόταν περισσότερο στη δεκαετία του '90. Προέρχεται από μια τελευταία γενιά (;) μουσικών που μεγαλώνουν ανήσυχα σε έναν κόσμο που συνεχίζει να καταπίνει προσωπικότητες και το Καλό.