A Season in the Abyss. Descending with Chelsea Wolfe.....(remixed)

'' My Heart Is A Tomb
My Heart Is An Empty Room
I’ve Given It Away
I’ve Swallowed The Iron Moon ''

Καταπίνοντας το Σιδερένιο Φεγγάρι, νοιώθωντας τη μυρωδιά του ψοφολούλουδου-Carrion Flower-(σάρκα σάπια), διασυρμένοι και εκτεθειμένοι « προς βρώση και πόση» σε όλους, βλέποντας τις σκιές παραλυμένοι στο κρεβάτι-υπναγωγικές ψευδαισθήσεις σύμφωνα με την Ιατρική- έχοντας χάσει κάθε σταθερό ωράριο ύπνου. 

 

Κυρίες και Κύριοι καλωσήλθατε στους εφιάλτες μας;

  Κυριευμένος τόσο από το περιεχόμενο των στίχων όσο και της μουσικής του ''Abyss'', του νέου άλμπουμ της Chelsea Wolfe,  για πολλά βράδια, τελευταία, βυθίζομαι στην χώρα των Ονείρων και του Υποσυνείδητου, εδώ και πολλά βράδια πρόσφατα, χωρίς προστασία και πολλές φορές ξυπνώ από αυτό την μετα-Inception εμπειρία, αποκαμωμένος από την Ψυχική Ένταση αλλά και εντυπωσιασμένος για αυτό το επίτευγμα μουσικής δημιουργίας.

''A Life Of Tears
In The Maw
A World In A Daze
None Can Be Trusted
In The Mouth Of The Beast
I’ve Been Waiting
In This Silence
While You’re Sleeping
Until You Believe''

Το νέο σάουντρακ για το σκοτάδι της Chelsea Wolfe, είναι το υποβλητικό αριστούργημα της καλλιτέχνιδας. 
Με θεματολογία που ξεκινά από την καταγραφή των εμπειριών της από την χρόνια παράλυση ύπνου που πάσχει και φτάνει μέχρι την χαρτογράφηση συναισθημάτων και καταστάσεων από τις «μάχες» με το σκοτάδι, τους εφιάλτες, τις σκιές, την ύπαρξη την ίδια. 
Ακούγοντας αυτό το άλμπουμ, είτε τρομάζεις και φεύγεις μακριά ανήσυχος για πολλές ώρες, είτε συγκινείσαι σε βαθμό που τα δάκρυα γίνονται μαύρα, χωρίς ενδιάμεσο σταθμό. Αυτές οι ακραίες αντιδράσεις συμβαίνουν γιατί, αλίμονο, ότι βιώνεται είναι αληθινό μέχρι τελευταίας νότας.

Από το υπερηχητικό «Carrion Flower», μέχρι το πικρό φινάλε του ομώνυμου δεν υπάρχει διέξοδος, δεν υπάρχει λύτρωση. Είναι μια συνεχόμενη, σκοτεινή μπαλάντα με εξάρσεις απόγνωσης και αγωνίας δίχως όμορφες στιγμές, με το συναίσθημα στο κόκκινο να κλωτσάει και να σπαράζει.

Μουσικά, είναι ένα έργο, στο οποίο υψώνεται ηχητικό τοίχος, συμπαγές και αδιάρρηκτο, που μπορεί να συμπεριλάβει και να διαχειριστεί, να μεταφέρει, να αντέξει, την αγωνία, τα συναισθήματα, τους σκοτεινούς παλμούς και τον πόνο που εκφράζει, για άλλη μια φορά με την έντονη, παθιασμένη ερμηνεία της εύθραυστης φωνής της η καλλιτέχνιδα.

Ο John Congleton, στην κονσόλα της παραγωγής, δημιούργησε το κατάλληλο ηχητικό κλίμα με το οποίο όλο το νόημα και το συναίσθημα των τραγουδιών αποκτά περισσότερη αμεσότητα και κατευθύνεται ακριβώς εκεί που πρέπει. 

Φυσικά τα εύσημα παίρνει και το υπόλοιπο γκρουπ που πλέον, μέσα σε αυτό το κλίμα, εστιάζει και ζωγραφίζει καλύτερα το αβυσσαλέο ηχητικό υπόβαθρο, που υπερισχύει στην αίσθηση παρά στην αδιέξοδη περιγραφή για επιρροές αλλά και αναφορές, ταυτόχρονα όμως, αναπτύσσει προστατευτικό ηλεκτρικό θόλο, για τις ιστορίες της Chelsea Wolfe. Το γκρουπ   πλέον, είναι περισσότερο από ποτέ συνδεδεμένο με την εσωτερική ένταση της καλλιτέχνιδας όταν παίζει και εκφράζεται.

Το υπόλοιπο, βαρύφορτίο το επωμίζεται ο Mike Sullivan κιθαρίστας των RUSSIAN CIRCLES, που ανταποδίδει πλουσιοπάροχα τη χάρη (η Chelsea συμμετείχε καταλυτικά στο ομώνυμο κομμάτι του άλμπουμ τους ''Memorial'') και εξηλεκτρίζει αλλά και βαραίνει ακριβώς όσο απαιτείται τον ήχο, αποκαλύπτοντας την υφέρπουσα δύναμη της μουσικής της καλλιτέχνιδος αλλά και τα συναισθήματα δέους και φόβου για αυτή τη σκοτεινή περιπλάνηση. Ο doom metal κολοσσός που προκύπτει, χωρίς γαβγίσματα και υπερβολές, ενισχύει πιστότερα τη μαύρη Goth folk Γη της Wolfe.

Η βιόλα της Ezra Buchla χρωματίζει και προσθέτει διακριτικά περισσότερες έντονες στιγμές στις ηπιότερες στιγμές του άλμπουμ χωρίς όμως να υπερτονίζεται.   

'' In All The Worlds Decaying
Is There Place That’s Safe For Us? ''

Το γενικό κλίμα του άλμπουμ γραπώνεται επάνω στον ακροατή όπως γραπώνεται στο συναίσθημα ο ήχος των SWANS τα τελευταία χρόνια. Γραπώνεται και ταρακουνάει τον ακροατή χωρίς να τον χαϊδεύει. Δεν είμαι σίγουρος αν στην αρχή το αντέχει κανείς σε όλη του τη διάρκεια.

Μετά όμως η απάντηση στο πιο πάνω ερώτημα έχει απάντηση. Το ταξίδι είναι σκληρό, θέλω να το προχωρήσω όμως μέχρι τέλους, γιατί εμπιστεύομαι την Άβυσσο της Chelsea Wolfe. Συμμεριζόμενος την αγωνία της (από υπνοπαράλυση γνωρίζω κι εγώ δυστυχώς) διαλέγω καλοκαιριάτικα να διαβώ τον Ρουβικώνα στην απέναντι όχθη, στα σκοτεινά Όνειρά της, στο προσωπικό της κολαστήριο, για να καταλήξω στις μυτερές αγκαλιές του δικού μου στο τέλος. 
Τόσα χρόνια την ακούω με ενδιαφέρον. Στο ''Pain Is Beauty'' κατέληξα να μην μπορώ να ζήσω χωρίς τη μουσική της και τώρα βουτώ μαζί της στην Άβυσσο και η πτώση μπορεί να είναι βασανιστική αλλά δεν τη φοβάμαι πλέον με τη μουσική της, αγκαλιά.....

'' When I Move It Pulls Me Closer

When I Swim It Drags Me Under
When I Dream It Steals My Wonder
Then Sets Me Free From My Slumber ''