Οι DIIV είναι η παραλίγο προσωπική υπόθεση του πρώην κιθαρίστα (αλλά και ντράμερ για λίγο) των BEACH FOSSILS, Zachary Cole Smith όμως, είναι ακόμα άλλοι τρείς μουσικοί που τον πλαισιώνουν θαυμάσια.
Στα τρία χρόνια που μεσολάβησαν μεταξύ του ''Oshin'' και της αναγγελίας του δεύτερου τους άλμπουμ, η ιστορία του σχήματος ήταν αρκετά γκρίζα και δυσοίωνη με τις περιπέτειες του Cole με τα ναρκωτικά αλλά υπήρξαν δυνατά και επεισοδιακά live και φυσικά ο μεγάλος του έρωτας με την πρώην ποπ σταρ νυν σκοτεινή ποπ περσόνα Sky Ferreira.
Το δεύτερο άλμπουμ τους ''Is The Is Are'' είναι διπλό και έτοιμο για κυκλοφορία στις 5 Φεβρουαρίου από την Captured Tracks και ήδη έχουμε ακούσει τέσσερα σινγκλ το 2015 ( ''Dopamine'', ''Bent (Roi's song)'', ''Mire (Grant's song)'' και ''Under The Sun'').
Αν και δείγματα εξαιρετικής γραφής και ομορφιάς δεν τα έβαλα σε λίστα τραγουδιών για το 2015 γιατί ουσιαστικά πρόκειται για υπόθεση του 2016 και όπως αποδείχτηκε, ακούγοντας τα μαζί με τα υπόλοιπα 17, αποτελούν αναπόσπαστο μέρος ενός ολόκληρου χρονικού στην Κόλαση και είναι καλύτερα να τα απολαμβάνει κανείς μαζί με τα υπόλοιπα παρά μεμονομένα.
Όπως έγραψε και ο ίδιος ο Z.C.Smith στην ιστοσελίδα του σχήματος:
«...it is a diverse record, it is a happy record, a sad record, a happysad, sadhappy, mad, glad, quiet, mad, dark, glad, poppy, fast, slow, heavy, fast, peaceful, angry, chaotic, beautiful, lost/found, ugly, dry, wet, fuck, fast, dead, heartbroken, in love, loud, quiet, loud, loudquiet, quietloud, happy, mad, quiet, fuck, and loud record. please like it. please love it. do you love me? DIIV is the real me. fuck, xo cole..»
Οπότε για αυτή την περιγραφή αξίζει κανείς να ακούσει το άλμπουμ από το πρώτο κομμάτι ''Out Of Mind'' μέχρι το τελευταίο ''Waste Of Breath'' για να μπει στο συναισθηματικό σκουρόχρωμων τόνων καλειδοσκόπιο του άλμπουμ.
THE CURE, THE CHURCH, λίγο Flying Nun, περισσότερο Αγγλικό '80'ς new wave αλλά στα τέλη της δεκαετίας σαν άποψη στην παραγωγή, στις κιθάρες και στη βαρύτητα των μελωδιών. Ψυχεδελικές αναφορές επίσης υπάρχουν όπως και έντονη παρουσία της αιθέριας Κim Gordon των SONIC YOUTH της προ-Goo περιόδου στο ''Blue Boredom (Sky's song)'', μοναδικό τραγούδι στο οποίο συμμετέχει και στοιχειώνει η Sky Ferreira.
Από εκεί και ύστερα η μυρωδιά του φθινοπωρινού ουρανού έτοιμου να ρίξει καρεκλοπόδαρα, οι χαμηλές θερμοκρασίες ενός χειμωνιάτικου βραδιού, μια θλιμμένη Κυριακή και ένα ονειρικό βράδυ στα μέσα της βδομάδας είναι περισσότερο ακριβείς περιγραφές για τη διάθεση του άλμπουμ.
Τα τραγούδια είναι βιωματικά, κρύβουν σκοτάδι και θλίψη αλλά ταυτόχρονα είναι και τραγούδια που δίνουν ελπίδες ηλιοφάνειας σε μια βαριά συννεφιασμένη μέρα.
Η παραγωγή είναι αψεγάδιαστη, καθαρή, αρκετά διαφανής, σχεδόν αιθέρια. Οι μελωδίες ''μιλάνε'' πολύ σε όσους μεγάλωναν στα τέλη της δεκαετίας του '80 με Αγγλική σκηνή και είναι αδύνατο να πει κανείς έστω και ένα κακό λόγο.
Ειλικρίνεια, όμορφες κιθάρες, ονειρικές μελωδίες, όμορφη θλίψη υπερισχύει παντού.
Είναι ένα άλμπουμ που κυκλοφορεί στην Αμερική τον εικοστό πρώτο αιώνα, έχει ρίζες στον προηγούμενο αλλά πάνω απ' όλα είναι μια κατάθεση ψυχής το 2016.
Είναι το πιο ολοκληρωμένο άλμπουμ όλης αυτής της κίνησης αναπαλαίωσης του Αγγλικού new wave κυρίως που ξεκίνησε στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας και ήταν σχεδόν σίγουρο ότι μόνο από αυτό το σχήμα θα ακούγαμε κάτι τέτοιο.
Θυμηθείτε τι έγραφα το 2012 για αυτούς:
«...Είναι από τα λίγα νέα Αμερικάνικα σχήματα ανάλογου ήχου και καταβολών που ακούγονται τόσο πλήρη και ολοκληρωμένα σε αυτό που κάνουν. Τα τραγούδια τους είναι σφιχτοδεμένα και κατευθείαν στο στόχο...»
Στο ''Is The Is Are'' τα παραπάνω ισχύουν και αποκτούν και το ουσιαστικό ψυχικό υπόβαθρο του βιώματος, φεύγοντας από το στυλ και τις ασκήσεις ύφους. Από τα σημαντικά άλμπουμ του 2016 χωρίς αμφιβολία.....
Σχόλια