Το ''Stranger Things'' είναι ένα σήριαλ που στηρίζεται γερά στη δεκαετία του '80 και είναι φτιαγμένο σαν να δραπέτευσε από κάποιο παράλληλο σύμπαν εκείνης της περιόδου.
Όμως καταπιάνεται και συνδυάζει όλη τη b-movie υποκουλτούρα της εποχής, στηρίζεται στη νέα γενιά που εκείνη την εποχή μεγάλωνε με rpg παιχνίδια επι χάρτου και όχι επί pixel, άκουγε Αγγλικό Νέο ρόκ και παρ 'όλα αυτά ήταν η τυπική νεολαία του πρόχειρου φαγητού, της βαρετής κωμόπολης και της τηλεόρασης. Δεν υπάρχουν ναρκωτικά ή ζωάρα σύμφωνα με το ''Risky Business'' και το γιάπικο όνειρο του Brett Easton Ellis, ούτε ο ηρωισμός του ''Top Gun'', ούτε καν η ψυχροπολεμική οπτική του ''Rocky 4'' και το ''Rambo 2''.
Μέσα από μια ιστορία που βγαίνει σαν τελικό αποτέλεσμα της εξίσωσης John Carpenter+Steven King+Dungeons & Dragons+E.T.+ Poltergeist+ Goonies+Stand By Me+Θεωρίες συνομωσίας και παραφυσικής+Επιστημονικές θεωρίες για άλλες διαστάσεις+Alien+ σκοτεινή πλευρά των μυστικών υπηρεσιών των Η.Π.Α.+το φθαρμένο Αμερικάνικο όνειρο+παιδικοί εφιάλτες+όταν ευχόντουσαν Καλά Χριστούγεννα και όχι Καλές Γιορτές, παρακολουθούμε οκτώ ώρες σχεδόν ένα τρομακτικό εφιάλτη που διαταράσσει μια μικρή τυπική κωμόπολη που κατοικείται από απλούς, βαρετούς ανθρώπους αλλά και δαχτυλοδεικτούμενα ανήσυχα παιδιά που θέλουν να μάθουν και πέρα από αυτά που τους δίνουν.
Πέρα από τη σκηνοθετική ικανότητα και τις τυπικές ερμηνείες, υπάρχει η προσωπική ματιά των αδελφών Duffer, που ενσωματώνει όλα τα τετριμμένα σε ένα συναρπαστικό, καθηλωτικό αλλά και πολύ συναισθηματικό tour de force που είχα χρόνια να δω.
Θυμήθηκα πόσο ξεχνούσα τον κόσμο γύρω μου όταν έβλεπα ''X-Files'', ή, πιο πριν, την αγωνία που με κατείχε στο ''Twin Peaks''.
Ενώ παρακολουθώ και αυτή τη δεκαετία καταπληκτικά σήριαλ ( Mr. Robot, Person Of Interest, Daredevil, House Of Cards, Game Of Thrones) εν τούτοις η ψυχική ένταση αλλά και το συνεχές σφυροκόπημα της άλλης αντίληψης μόνο σε αυτό αλλά και στο γαλλικό και πλέον αξεπέραστο ''Les Revenants'' ήταν σε βαθμό τέτοιο που ξεχνούσα τι υπάρχει εκεί έξω την ώρα τηλεθέασης τους την παρούσα δεκαετία..
Tο ''Stranger Things'' είναι ένα σήριαλ που άφησε ανεξίτηλα σημάδια φέτος σε πολλλούς τηλεθεατές ειδικά στην Αμερική αλλά και σε όλο τον κόσμο. Υπάρχει αυτή τη στιγμή πλήθος κοινοτήτων που ασχολούνται με τη σειρά σε cult επίπεδο. Τα γραφικά των τίτλων, η αφίσσα αλλά και η μουσική επένδυση είναι τα πιο καυτά trends στο χώρο της υπολουλτούρας των τηλεοπτικών σειρών.
Η μουσική επένδυση του Kyle Dixon & Michael Stein (S U R V I V E) ειδικότερα, είναι άξια θαυμασμού. Λιτή, υποβλητική και χωρίς να θέλει να μείνει κλασσική, είναι στηριγμένη πάνω στους TANGERINE DREAM αλλά φιλτραρισμένη μέσα από την προσωπική ματιά του πατέρα John Carpenter.Είναι μία συμφωνία ψυχρών αναλογικών συνθ για αντίκοσμους, νοσταλγία αλλά εφιάλτες. Φτάνει στα όρια κινηματογραφικού σάουντρακ που υποστηρίζει το σήριαλ και τίποτε άλλο.Παρ 'όλα αυτά όμως επιβάλλει την παρουσία της στο χώρο ισάξια του ''Twin Peaks'' αλλά και των ''X-Files''.
Η μουσική επένδυση πέρα από την πρωτότυπη μουσική περιλαμβάνει και κλασικά κομμάτια όχι απαραίτητα των ' 80'ς αλλά και άλλων δεκαετιών. Φυσικά σαν οπαδός το να ακούω το ''Elegia'' (NEW ORDER), το ''Nocturnal Me'' των (ECHO & THE BUNNYMEN) και για μια ακόμα φορά τα ''Atmosphere'' (JOY DIVISION), ''Melt With You'' (MODERN ENGLISH) κλπ είναι πραγματικά ένα bonus για τον χρόνο που πέρασα βλέποντας τη σειρά, συμπάσχοντας με την ομάδα των weird ( όχι για μένα) πιτσιρίκων που είναι η Δύναμη αθωότητας και κίνητρο/μήνυμα για εξανθρωπισμό μιάς κοινωνίας που πλεόν είναι στο Down και όχι στο Upside αλλά δεν το ξέρει.
Η δουλεία των Matt και Ross Duffer δεν είναι ακριβώς η επανεφεύρεση των '80'ς. Είναι μια νοσταλγική ματιά σε ότι αγάπησε η nerd νεολαία της μεγαλώνοντας μέσα στην απομόνωση και αδιαφορία.Ένα διασκεδαστικό παιχνίδι φαντασίας με πολύ τρυφερότητα και σεβασμό στην παιδική αθωότητα και περιέργεια.
Σχόλια