04. Skeleton
Tree – NICK CAVE & THE BAD SEEDS
( Bad Seed Ltd.)
''Το
''Skeleton
Tree''
λοιπόν, έρχεται σαν τη σκοτεινή και
βαριά αισθητική συνέχεια του ''Push The Sky
Away''. Ο πυρήνας και ο γενικότερος τόνος
των τραγουδιών είναι κοντά σε αυτό, μόνο που η διάθεση, λόγω του τραγικότερου γεγονότος, σκιάζεται από κατάμαυρα σύννεφα
που δεν θα φέρουν ποτέ τη λύτρωση της
βροχής.
Ambient περάσματα, σκοτεινές country αποχρώσεις, χωρίς ίχνος νοσταλγίας και ηρεμίας, εντυπωσιακά σχόλια από τα έγχορδα, με λίγες αλλά χαρακτηριστικές μελωδίες, περισσότερους θορύβους και ακαθόριστα ηχητικά πλέγματα.
Οι BAD SEEDS, με γενικό μαέστρο και κατά μεγάλο ποσοστό διαμορφωτή του νεότερου μουσικού στυλ τους, Warren Ellis, δεν παίζουν με τον θεατρινισμό του μελοδράματος και δημιουργούν ένα έξοχο υποβλητικό, περισσότερο αιθέριο και πιο φορτωμένο συναισθηματικά περιβάλλον για την πιο εύθραυστη ερμηνεία του Cave, που πλέον δεν τραγουδά απλώς, αλλά μαζεύει τα συντρίμμια του με τη φωνή του, και συχνά συγκινεί με την ειλικρινή γύμνια της, μακριά από την ένταση και το χιούμορ που τον διακατέχει...''
Ambient περάσματα, σκοτεινές country αποχρώσεις, χωρίς ίχνος νοσταλγίας και ηρεμίας, εντυπωσιακά σχόλια από τα έγχορδα, με λίγες αλλά χαρακτηριστικές μελωδίες, περισσότερους θορύβους και ακαθόριστα ηχητικά πλέγματα.
Οι BAD SEEDS, με γενικό μαέστρο και κατά μεγάλο ποσοστό διαμορφωτή του νεότερου μουσικού στυλ τους, Warren Ellis, δεν παίζουν με τον θεατρινισμό του μελοδράματος και δημιουργούν ένα έξοχο υποβλητικό, περισσότερο αιθέριο και πιο φορτωμένο συναισθηματικά περιβάλλον για την πιο εύθραυστη ερμηνεία του Cave, που πλέον δεν τραγουδά απλώς, αλλά μαζεύει τα συντρίμμια του με τη φωνή του, και συχνά συγκινεί με την ειλικρινή γύμνια της, μακριά από την ένταση και το χιούμορ που τον διακατέχει...''
Εν κατακλείδι: Ο σημαντικότερος δίσκος του Nick Cave & The Bad Seeds μετά το ''Abbatoir Blues/The Lyre Of Orpheus''.
Στο ''Skeleton Tree'', η καλλιτεχνική μαεστρία συναντά την προσωπική τραγωδία και ενδοσκόπηση και μάχονται σώμα με σώμα. Δεν υπάρχει χαμένος. Η Μεγάλη Τέχνη άλλωστε κουβαλά προσωπικά δράματα, τα εξαγνίζει όμως ή τα χρησιμοποιεί δημιουργικά, μπορεί ακόμα να τα επικοινωνήσει, για να τα αποσυμπιέσει σε κάποιο βαθμό, ελπίζοντας και σε κάθαρση κι ας αργήσει αυτή τη φορά...
Σχόλια