SLOWDIVE/AFFORMANCE [09.09.2017]@ FUZZ CLUB

Οι SLOWDIVE είναι από τα σχήματα που τα άκουσα από το πρώτο τους άλμπουμ, βυθιζόμουν στον ήχο τους και αναρωτιόμουν για τα διπλά αστέρια και τη χλιαρή κριτική αντιμετώπιση έγκριτων περιοδικών της εποχής εκείνης. Ήταν μια εποχή που στην Αγγλία πάσχιζαν με την Creation περισσότερο να ανακαλύψουν κάτι κόντρα στο μηδενιστικό, γκρίζο και σκληρό αμερικάνικο grunge. Το αντίπαλον δέος θα μπορούσε να ηταν όλα αυτά τα σχήματα που κυκλοφορούσαν στην Creation, στη Sarah, στην 4AD αλλά και στις υπόλοιπες μικρές ανεξάρτητες εταιρειούλες της νήσου. Για 3-4 χρόνια, υπήρξε καλή παραγωγή με 12'' και άλμπουμ όμως η όλη «κατάσταση» μπήκε στο ράφι με την έλευση των πρώτων άλμπουμ των BLUR και OASIS. Πλέον ''shoegaze'', ''indie'', ''guitar pop'' εξαφανίστηκε με την κυριαρχία της ''brit pop''.

Οι MY BLOODY VALENTINE αδράνησαν, οι PALE SAINTS διέλυσαν, οι RIDE στράφηκαν ψυχεδελικά, οι LUSH έπρεπε να βγάλουν το ''Ladykillers'' για να ακουστούν περισσότερο, οι ADORABLE, CATHRINE WHEEL, SLOWDIVE και SWERVEDRIVER παρέμεναν στο περιθώριο. Και όλοι να έχουν διαλύσει μέχρι το 1997.

 Δεκαπέντε χρόνια μετά και στην Αμερική, ξεκινούσε δειλά δειλά μιά ολόκληρη ομάδα από σχήματα που αξιοποιούσαν και εκτιμούσαν τις κιθαριστικές ηλεκτρικές στρώσεις μετά υπογείων μελωδιών με μεγαλύτερη όρεξη από τον οποιοδήποτε. Σήμερα, η επιστροφή του ''shoegaze'' ήχου στην Αμερική, στη Βραζιλία και παντού στον κόσμο είναι από τα underground φαινόμενα που ακόμα αντιμετωπίζονται με κάποια επιφύλαξη αλλά προσφέρουν ηχογραφήσεις που επαναφέρουν τη λέξη «ενθουσιασμός» στην μουσική που στηρίζεται στα εφφέ της κιθάρας. Επόμενο ήταν λοιπόν να ανασυρθούν οι πηγές και να δημιουργηθεί ένα νέο περιβάλλον περισσότερο φιλικό για όλη την παλιά γενιά που άρχιζε να ξυπνά από την λήθη, σε μία νέα εποχή αίγλης γι' αυτούς και μάλιστα τα άλμπουμ επιστροφής τους έχουν την ίδια ποιότητα αλλά και ομορφιά όπως τότε.

Επόμενο ήταν να ενθουσιαστούμε και εμείς οι Έλληνες οπαδοί αυτών των σχημάτων, που εκείνα τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '90 ήμασταν νέοι και εντελώς αφοσιωμένοι μέχρι αφορισμού του grunge από τα σπίτια μας. Πλέον είμαστε μέλη μιάς πολύ όμορφης fb shoegaze (Shoegaze - Dream Pop (Greece) παρέας που ανακαλύπτει καινούρια σχήματα απ'όλο τον κόσμο χωρίς να ξεχνά τα παλιά, και οι πιο μεγαλύτεροι συμμεριζόμαστε απόλυτα τον ενθουσιασμό των μικρότερων που δεν είχαν την τύχη να ζήσουν τα πρώτα βήματα αυτών που διαμόρφωσαν τη συγκεκριμενη κατάσταση.

Οι SLOWDIVE ίσως είναι μία από τις περισσότερο αδικημένες μπάντες αυτού του ήχου. Και τα τρία τους πρώτα άλμπουμ είχαν μέτρια αποδοχή σε σύγκριση με την ποιότητα που είχαν. Έπρεπε να περάσουν πολλά χρόνια μέχρι να «σιτέψουν» τα αυτιά των ακροατών και των οπαδών αλλά και αυτών που αρχικά είχαν αμφιβολίες. Μέχρι που το δεύτερο τους άλμπουμ ''Souvlaki'' ένα άλμπουμ των ''2 στα 5'' αστέρια το 1993, βρίσκεται στις πρώτες 3 θέσεις των αριστουργημάτων του ''shoegaze'' δηλαδή είναι το άλμπουμ που ακούν οι πιτσιρικάδες για να μαθαίνουν.

Οπότε όπως καταλαβαίνετε ξεκάθαρα πλεόν, η είδηση επανασχηματισμού αλλά και νέου άλμπουμ 20 χρόνια μετά, ήταν κάτι που χαροποίησε πάρα πολλούς. Η περσυνή συναυλία τους στο Release festival, μέσα στον ήλιο, ακόμα και με μέτριο ήχο δημιούργησε νοσταλγικά κύματα και μιά κάποια δικαίωση σε όλους τους παλιούς τους οπαδούς. Η αποδοχή τους ήταν αρκετά θερμή και έγινε θερμότερη με την κυκλοφορία του εξαιρετικού ομώνυμου άλμπουμ τους ύστερα από 27 χρόνια. Οπότε μια δεύτερη εμφάνιση στη χώρα μας, επιβαλλόταν από τη στιγμή μάλιστα που παρακολουθούσαμε από ζωντανές μεταδόσεις πόσο όμορφα έπαιζαν στις περιοδείες τους ανα τον κόσμο τους τελευταίους μήνες.

Πραγματοποίησαν λοιπόν μια αναμενόμενα εξαιρετική εμφάνιση. Με το καλύτερο δυνατό σετ που θα μπορούσε να έχει μια μπάντα που σέβεται το παρελθόν και το παρόν της αλλά και τους οπαδούς της, από τους άνω των 40 μέχρι τους όψιμους και ενθουσιώδεις νεαρούς και νεαρές. Η απόδοση των τραγουδιών ήταν εξαιρετική και ο ορισμός της live απόδοσης. Κοντά σε αυτό που ακούμε ιδιωτικά, αλλά με όλο το μεγαλείο του θορύβου, της έντασης και της φόρτισης αλλά και του απόλυτου ελέγχου του σχήματος πάνω στις συνθέσεις του και εννοείται με το θάρρος της αποδοχής πλέον, που προκύπτει και από τις αντιδράσεις του κοινού. Οι μελωδικές, ντροπαλές κιθάρες των πρωτότυπων ''Crazy For You'' και '' When The Sun Hits'' ακούστηκαν περισσότερο θαραλλέες και «γιορτινές» σαν κάποιος δειλός νεαρός-ή να εξομολογείται χωρίς φόβο πλέον τα συναισθήματα του. Η διασκευή του ''Golden Hair'' του Syd Barrett, με την Rachel να βγαίνει για μία και μοναδική φορά μπροστά ήταν καλύτερη από την ηχογραφημένη για τον παραπάνω λόγο. Συν το ότι με έβαλαν σε σκέψεις για την περίπτωση που ο Ivo την προσκαλούσε στο ''Blood'' των THIS MORTAL COIL...

Το ''Souvlaki Space Station'' παίχτηκε καλύτερα από πέρυσι και θα μπορούσαν να το τραβήξουν στο άπειρο, χωρίς να δυσανασχετούσα. Οι SONIC YOUTH-πινελιές του ''Star Roving'' στάθηκαν λειτουργικότερες του άλμπουμ ενώ τα ''Dagger'' και ''40 Days'' έκαναν τη στιγμή του αποχαιρετισμού ( για φέτος) πάρα πολύ σκληρή...

Όλα ξεκινούν από την ηχητική προσωπικότητα του σχήματος.

Κιθαριστικά τείχη όχι με εκκωφαντικές γρατσουνιές και ένταση αλλά γλυκιές, ονειρικές παραμορφώσεις με μελωδίες που παίζουν κρυφτό κάτω από αυτές και υποβρύχιους ρυθμούς αποτελούν συνολικά μια σπουδαία γεννήτρια ονείρου, συναισθημάτων και βαθιάς νοσταλγίας που λειτουργούσε και λειτουργεί «στοργικά», τόσο στους δίσκους όσο και ζωντανά. Το διαπίστωσα πέρυσι, το διαπίστωσα και εν μέσω οθόνης αλλά τελικά με «αγκάλιασε» χθες. 

Φυσικά είναι και θέμα ακροατηρίου. Η πλειοψηφεία του κόσμου που ήρθε στη συγκεκριμένη εμφάνιση γνωρίζει που πηγαίνει, ξέρει να διασκεδάζει, έχει επαφή με τη μουσική του σχήματος και απαλλαγμένη από τα κλασσικά σύνδρομα ακροατηρίων που βιώνουμε σε φεστιβάλ κυρίως ή ανοικτούς χώρους, δημιούργησε ένα ζεστό περιβάλλον που ανταπόδωσε την «ηχητική ονειρική επίθεση» του σχήματος. Μια «αργή βουτιά» που ανέσυρε όλες τις αναμνήσεις μιάς εποχής και δημιούργησε άλλες τόσες για το μέλλον, μια εμφάνιση που σχήμα και ακροατήριο ευχαριστήθηκε ιδιαίτερα χωρίς να τους διαχωρίζει κάποια οθόνη ή μέσο.

Παρακολουθούσα ένα σχήμα που το ένοιωθα περισσότερο οικείο από οτιδήποτε για κάποια μικρή χειμωνιάτικη περίοδο 26 χρόνια πριν, και που θα ήθελα να δω τότε που συνέβαινε.

Όμως η αξία ενός σχήματος έγκειται στην σταθερότητα των βασικών του αρχών. 

 

Οι SLOWDIVEείναι μουσικοί με συνέπεια και λόγω ηλικίας, κατανοώ την ικανοποίηση αλλά και τη δύναμη που παίρνουν από την δικαίωση ύστερα από τόσα χρόνια, για να παίξουν όπως δεν έπαιζαν ποτέ.

Μπορεί το κύριο όνομα να ήταν σημαντικό για να κατέβει κανείς στο Fuzz club ένα ζεστό Σαββατο βράδυ όμως και οι AFFORMANCE έπαιξαν ένα σετ post rock λυρισμού που στάθηκε, αναπάντεχα ίσως, το καλύτερο lead για την εμφάνιση των SLOWDIVE. Καθαρός ήχος, 3 κιθάρες που ο θόρυβος δεν ήταν ο σκοπός τους, πλήκτρα που ακουγόντουσαν και μουσικοί που ζούσαν τη στιγμή και ήταν αφοσιωμένοι στη μουσική τους χωρίς φανφάρα και έπαρση. Είναι μια μπάντα που όπως έδειξαν και οι δύο καινούριες συνθέσεις από τις επερχόμενες δύο κυκλοφορίες μάλιστα, αρχίζει και απλώνεται πέραν του αρκτικού post rock τοπίου που τους ανέθρεψε. Μην τους χάνετε όταν παίζουν ζωντανά...