Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Spring pop 2018 in Greece, live! .....Ta Toy Boy / Foam live @ Death Disco [14.04.2018]


 Αν και ο κόσμος γενικά δεν έχει σταματήσει να βγαίνει στην Αθήνα ειδικά τα Σάββατα, εντούτοις μας κάνει πολύ περισσότερη εντύπωση η κυκλοφορία και το μποτιλιάρισμα ή η κοσμοπλημμύρα στα «γνωστά» μέρη ξεδωσίματος όταν η Άνοιξη μπαίνει για τα καλά στην πόλη.

Δεν σταματάνε ούτε και οι συναυλίες ειδικά σε μικρούς χώρους. Εντούτοις η σκέψη να πάει κάποιος να κλειστεί τέτοια εποχή είναι λίγο αποτρεπτική. Ποτέ όμως δεν με εμπόδισε να παρακολουθήσω εξαιρετικές εμφανίσεις και να έχω την αίσθηση της καλοκαιρίας και εσωτερικά.

Τα δύο σχήματα που επέλεξα να παρακολουθήσω ύστερα από αρκετό καιρό, βοηθούσαν στην Ανοιξιάτικη διάθεση αρκετά.



Οι FOAM, που κατ' αρχήν δεν πρέπει να συγχέονται με τους Αυστραλούς γκαραζοπάνκηδες, είναι ένα ντουέτο που αποτελείται από τον Dennis ( κιθάρα, φωνητικά) και Maria ( πλήκτρα, φωνητικά) και ως τώρα έχουν κυκλοφορήσει ένα e.p. και το συνοδευτικό remix του.

Βρίσκονται στο προσκήνιο και κάνουν συναυλίες εδώ κι ένα χρόνο περίπου.

Κινούνται σε ποπ περιοχές γενικά είτε alternative, είτε dream, είτε ηλεκτρονική.

Τους παρακολουθούσα για πρώτη φορά και μου άρεσε το γεγονός ότι τα τραγούδια του e.p ακούστηκαν καλύτερα και περισσότερο εξελιγμένα (ειδικά τα ''Underwater'' και ''Mistake''). Τα καινούρια τραγούδια φάνηκαν υποσχόμενα και γενικά η εμφάνισή τους ήταν πολύ προσεγμένη από άποψη ήχου, στησίματος και απόδοσης. Ιδιαίτερη μνεία κάνουμε στην πολύ καλή διασκευή τους στο παλιό αγαπημένο κομμάτι των THE SILVERSUN PICKUPS, '' Growing Old Is Getting Old'' (2009), που του έδωσαν νέα πνοή χωρίς να ξεπερνάνε το πρωτότυπο αλλά κρατώντας τη συναισθηματική φόρτιση του.

Ο ήχος τους περιέχει στοιχεία νεότερων επιρροών κάτι πολύ ευχάριστο και φαίνεται ότι προχωρούν τόσο καλά ώστε σε λίγο καιρό όταν θα κυκλοφορήσει το πρώτο τους άλμπουμ θα μιλάμε περισσότερο γι' αυτούς.

Οι TA TOY BOY από την άλλη έχουν προϊστορία με τα προηγούμενα ή παράλληλα σχήματα που παίζουν ή έπαιζαν ( FIVE STAR HOTEL, LIEBE, MARY'S FLOWER SUPERHEAD) τα οποία είχαν μια διακριτική αλλά εξαιρετική πορεία ( με εξαίρεση τους τραγικά υποτιμημένους FIVE STAR HOTEL) και πέρυσι εμφανίστηκαν σαν TA TOY BOY κάνοντας αίσθηση σε μερικούς κύκλους με το single ''This Town''.

Φέτος κυκλοφόρησαν το πρώτο άλμπουμ τους ''This Town'' μέσω της Make me Happy. 
Aπό το εξώφυλλο ( ξεκάθαρα εξώφυλλο αισθητικής Sarah records) μέχρι τα τελευταίo δευτερόλεπτα του ''Lost In The Light'',  κυλά η αγάπη και η διάθεση ανανέωσης της παλιάς καλής κιθαριστικής ανεξάρτητης ποπ των αρχών της δεκαετίας του' 90. 

Παρατηρούμε ότι σε σύγκριση με τη lo-fi αισθητική και την επιμονή τους σε μια περισσότερο συναισθηματική βάση των τότε σχημάτων, οι TA TOY BOY δείχνουν να αντιμετωπίζουν τις επιρροές τους με διάθεση να δώσουν το δικό τους χρώμα στην αισθητική αυτή με περισσότερα new wave στοιχεία, περισσότερο ολοκληρωμένη ρυθμική και μελωδική δομή αλλά πάντα με απλότητα και αμεσότητα. Δεν ακούγονται απλοί αντιγραφείς ή μαθητές αλλά έχω την εντύπωση ότι ο ήχος της Sarah records μόλις αναβαθμίστηκε ένα επίπεδο πιο πάνω με αυτό το ντεμπούτο. Η Make Me Happy records κάνει την καλύτερη αρχή με το δεύτερο κιόλας νούμερο της.



Συναυλιακά το ντουέτο εμφανίστηκε σαν τρίο και δεν ξέφυγε καθόλου από την ηχητική που διαποτίζει το άλμπουμ. Όλα τα τραγούδια παίχτηκαν  όπως πρέπει ( ξεχώρισα κυρίως τα Fresh Kiss, This Town, Sunday Afternoon, Lost In The Light) και σίγουρα ικανοποίησαν το αρκετό αλλά  σχετικό κοινό που τους παρακολούθησε. Δεν έχει πολλούς οπαδούς η κιθαριστική ποπ αυτού του τύπου στην Ελλάδα. Όμως εμείς έχουμε περισσότερο δέσιμο και επαφή με την μουσική αυτή και φάνηκε στο επιτόπιο μουσικό κουίζ που παρουσίαζαν ανάμεσα στα τραγούδια οι TA TOY BOY. Έπαιξαν και διασκευές, κάτι απολύτως φυσικό για το είδος της μπάντας και άσχετα αν ήταν πετυχημένες ή όχι έφεραν πολλές αναμνήσεις και συναισθήματα σε όλους μας.

''Dragging Me Down'' των INSPIRAL CARPETS ( η λιγότερο πετυχημένη τους), ''Rio'' των ANOTHER SUNNY DAY ( η πιο πετυχημένη τους) , ''Made Of Stone'' των STONE ROSES αλλά και ένα bonus 14 μουσικών μέτρων ( όπως με πληροφόρησαν οι μουσικοί μου φίλοι)  στο αριστούργημα των THE HOLLOW MEN από το 1988 '' Drowning Man'', λίγο πριν το τέλος του ''This Town''που παίχτηκε για δεύτερη φορά σαν encore. Όμως το βαρύ πυροβολικό του σχήματος κρύβεται στον ήχο των δικών τους συνθέσεων και στη δύναμη των ποιοτικών στοιχείων που τους διαποτίζει σαν προσωπικότητες και μουσικούς.

Αν υπάρχει ένα συγκεντρωτικό συναίσθημα που μου άφησε η Σαββατιάτικη εκδήλωση είναι το γεγονός ότι και οι FOAM και οι TA TOY BOY μπορούν να υποστηρίξουν το υλικό που έχουν με αξιώσεις και μας έκαναν να πιστέψουμε ότι το μέλλον τους δεν είναι μόνο ελπιδοφόρο αλλά και λαμπρό...

Setlist: TA TOY BOY (φωτο: Bill Polychronos)



Setlist: FOAM
  1. Encore
  2. Way Far From Home
  3. Underwater
  4. Venus
  5. Maybe Alright
  6. Mistake
  7. Growing Old Is Getting Old ( Silversun Pickups cover)
  8. Tricks And Treats
  9. Not Like Us

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Highway To HEAVENLY! + Vaxtones, Live at Temple 28.2.2026

  Μία βραδιά που θα μπορούσε να ήταν μία σεάνς φαντασμάτων του παρελθόντος αλλά ευτυχώς ήταν μία ιδιαίτερη γιορτή, που έφερε ένα πολυαγαπημένο 90'ς σχήμα κοντά στους Έλληνες φίλους του. Ακροατές που πέρασαν 35 χρόνια με τη μουσική τους να τους συνοδεύει ή να αναμοχλεύει τις μνήμες τους, ακροατές που είτε επέκτειναν τις κάποτε φανατικά indie προτιμήσεις τους, είτε τις αναβίωσαν για χάρη της περασμένης νεότητας τους. Το σίγουρο ήταν πάντως ότι οι κύριοι υπεύθυνοι ως HEAVENLY, έδειξαν ότι όσα μουσικά σχήματα και να κάνουν, η μαγική συνταγή της απλότητας/ειλικρίνειας/φόρτισης/καλοσύνης στη μουσική τους λειτουργεί μόνο με αυτό τον κωδικό ονομασίας.  Έχουν ένα νέο άλμπουμ (Highway To Heavenly) που είχε κυκλοφορήσει μία μέρα πριν την Αθηναϊκή τους εμφάνιση και ήδη, όχι μόνο ξεχωρίζει για την παραπάνω «συνταγή» αλλά και για τις όμορφες συνθέσεις του, οι οποίες, δεν ανακαλύπτουν νέα γη αλλά δείχνουν το δρόμο προς ένα μουσικό resort πλασμένο από γλυκά ακόρντα και μελωδίες, φωνές που χαμ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_1-5

Η σημερινές πεντάδα κλείνει πανηγυρικά την πρώτη φάση της ανασκόπησης του ιστολογίου για το 2025. Περιλαμβάνει δύο ροκ δίσκους, ένα παγκόσμιου βεληνεκούς, έναν δίσκο που λες και αντιστασιακό λόγω αναλογικής τεχνολογίας, και ένα άλμπουμ για καταβύθιση σε σκοτεινότερες καταστάσεις με εξαιρετική πλοηγό που σας κρατά ασφαλείς και μετά την ακρόαση. 01. Lux - ROSALÍA (Columbia)   «Η κοπέλα γεννήθηκε με το φλαμένκο μέσα της αλλά δεν το κρατά για να το συντηρεί. Το προσαρμόζει στη ζωή της, στην ηλικία της, στους προβληματισμούς της, την μουσική που τη μεγάλωσε… Η φωνή της έστω και φορτωμένη με εφέ, οι ρυθμοί έστω και ηλεκτρονικοί και η Ισπανική γλώσσα που είναι η απόλυτη φωνητική έκφραση του είδους, ορίζουν το πλαίσιο σε φλαμένκο τόνους αλλά η έκφραση έχει κάτι το παγκόσμιο. Δεν κλείνεται στα σύνορα αλλά φέρνει τη σκοτεινή φωτιά του είδους στο παρόν. Ήδη είναι σούπερ σταρ στην Ισπανία. Ήδη προκαλεί ενθουσιασμό και στην Αμερική. Το ''El Mal Querer'' είναι λοιπόν ένα ποπ αριστούρ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_6-10

Η σημερινή πεντάδα έχει το περσινό άλμπουμ του καλλιτέχνη που έχει πάντα πιασμένη τη θέση 7, το περσινό ντεμπούτο ενός νεότατου τραγουδοποιού, δύο Ελληνικές συμμετοχές που δεν μοιάζουν με τις άλλες, και ένα άλμπουμ όαση και πάλι από έναν ποπ και παραπάνω, οραματιστή του 21ου αιώνα. Τα περσινά άλμπουμ που προανέφερα είναι κυκλοφορίες του Δεκεμβρίου του 2024 και γι αυτό είναι αδύνατο να αγνοηθούν ειδικά όταν είναι τέτοιας ποιότητας. 06. Heavy Metal - CAMERON WINTER (Partisan) «On Heavy Metal - the debut solo album from Cameron Winter - the Geese frontman unravels his eclectic influences into a surreal mosaic of modern songwriting. Rumored to have been composed in abandoned basements, taxi back seats, and in impromptu jam sessions in public spaces, Heavy Metal draws on both the chaos of the road and Winter’s greater sense of existential dread. Heavy Metal teeters between the grounded and the hallucinatory, pulsing with immediacy, fragility, and the sly humor of a storyteller who’s never a...