Το τελευταίο του άλμπουμ ''Kill The Lights'' είναι ένα όμορφο μικροσκοπικό αριστούργημα δέκα τραγουδιών και 13 λεπτών σε διάρκεια που υμνεί χαμένες αγάπες κλπ. Καταφέρνει σε τόσο μικρή διάρκεια όσα δεν καταφέρνουν δεκάδες σχήματα και συγχρονοί του σε σαράντα λεπτά (μέση διάρκεια άλμπουμ). Ονομάζεται Tony Molina και έχετε καιρό να ακούσετε τόση ομορφιά συμπυκνωμένη σε δίσκους alt.rock.
Για την προϊστορία, θα σας προτρέψω να ανατρέξετε σε προηγούμενες δημοσιεύσεις, ωστόσο με το ‘’Ikona’’ που έρχεται μετά το θριαμβευτικό ‘’Morphogenesis’’ νοιώθω ότι μου συστήνονται ξανά. Η αίσθηση του να ακούω καινούριο άλμπουμ αγαπημένου μου σχήματος σαν να ήταν το ντεμπούτο του είναι δείγμα ότι ο δίσκος είναι κάτι πολύ σημαντικό. Όταν η αίσθηση αυτή διαρκεί για πολλές ακροάσεις τότε είναι δείγμα ότι πρόκειται για το καλύτερο άλμπουμ που ηχογράφησαν έως σήμερα και ένα διαμάντι στο στέμμα της Metropolis records. Όταν επίσης με παρασύρει από την πρώτη νότα μέχρι την τελευταία με τα τραγούδια να ρέουν αβίαστα και ανεμπόδιστα από οποιαδήποτε ηχητική αμηχανία, μισοτελειωμένες ιδέες ή πολλές ιδέες μαζί, να είναι εύληπτα αλλά και ολοκληρωμένα τότε θέτει υποψηφιότητα για ένα από τα είκοσι σημαντικότερα άλμπουμ του 2025 και δεν το γράφω αυτό κατόπιν ώριμης σκέψης αλλά σαν κάτι που μου ήρθε σαν φυσική αντίδραση μόλις τελείωσε και το Rodeo, το δεύτερο τραγούδι του δίσκου. Το ''Ikona...

Σχόλια