Safe in the hands of music_The 2018 Annual report: The Albums of 2018_46-50

46. Childqueen - KADHJA BONET 
(Fat Possum)

«It’s a feeling that I’m chasing, but not sure that I ever really feel. It’s a perspective that I’m trying to achieve, of being able to incorporate and embody the person that I was at birth, before all of the social expectations and limitations began to way on me. It’s a perspective that I’m striving for, and making art is my identity, which sounds so so cliche, but…
I am the happiest and the most ‘me’ when I’m able to do tactile, creative things with my hands and my body. That’s the closest that I can get right now to feeling like my real self.»


H Kadhja Bonet, από τις πιο αγαπημένες καινούριες φωνές της soul ή psyche soul όπως έχει χαρακτηρισθεί, θέλει να επιστρέψει στην παιδική της ηλικία στο φετινό δεύτερο της άλμπουμ, ''Childqueen''. Μέσα από βελούδινες μελωδίες, αστρικές ενορχηστρώσεις, την υπέροχη φωνή της, κλασσικά έγχορδα, easy listening διάθεση αλλά αρκετά υπαρξιακή για να συνοδεύεται από απεριτίφ, βγάζει ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού της, λαμπερό, ευαίσθητο μα και με πλήρη έλεγχο και συνείδηση της καλλιτεχνικής της δύναμης. Η ώριμη και διαυγής vintage cosmic soul του ''Childqueen'' υπερτερεί φέτος κατά πολύ σε σύγκριση με τον υλισμό και την παρακμή της γυαλιστερής χιπ χοπ/φανκ ποπ που άκουσα φέτος.

 

47. Pasar De Las Luces - MINT FIELD  
(Innovative Leisure) 

Είναι μόλις το πρώτο άλμπουμ για την ''πρώην επαγγελματία bowler από την Τιχουάνα'' Estrella Sanchez και την παιδική της φίλη Amor Amezcua. Μόλις 21 χρονών και με αρκετά καλή φήμη λόγω εξαιρετικών εμφανίσεων, δημιουργούν ένα ντεμπούτο που όπως και το ''Dance On The Blacktop'' των NOTHING, είναι γεμάτο από το πνεύμα του shoegaze μόνο που οι κοπέλες ψάχνουν τον ήχο περισσότερο χρησιμοποιώντας και την ομίχλη της Grouper χωρίς όμως να παραμένουν κλειδωμένες σε αυτήν. Οι δεκατρείς συνθέσεις του άλμπουμ είναι αργόσυρτες αλλά ελκυστικές στο αυτί και στην ψυχή. 

Χωρίς να υπάρχουν έντονα ξεσπάσματα διατηρούν την αέρινη ηχητικής τους περιβολή και εξερευνούν περισσότερο ψυχεδελικές περιοχές. Κλιμακούμενα κιθαριστικά μοτίβα που ναι μεν παραπέμπουν στα γνωστά κλασσικά αλλά χρησιμοποιούνται για να χτιστεί μια ήσυχη ηλεκτρική ομίχλη σε συνδυασμό με τους υποβλητικούς ρυθμούς και την εξαιρετική χρήση των εφφέ. Το ''Πέρασμα των φώτων'' είναι ένας κλασσικός shoegaze δίσκος αλλά μακριά από το στυλ και τη βαρύτητα. Σε υποβάλλει να κοιτάς ή να ψάχνεις τον πλησιέστερο καθαρό ουρανό....

48. Dance On The Blacktop – NOTHING 
(Relapse) 
 

Ηχογραφούν σε δισκογραφική που ειδικεύεται στο hardcore αλλά τα τραγούδια του ''Dance On The Blacktop'' μοιάζουν να ξεπήδησαν από τις ηλιόλουστες χειμωνιάτικες νότες του ''Souvlaki'' και όλης της συνομοταξίας του shoegaze. Αν και η αναβίωση του είδους στις Ηνωμένες Πολιτείες και στη Λατινική Αμερική έχει δώσει αρκετά σημαντικά και συγκινητικά κυρίως, άλμπουμ που έχουν εμπλουτίσει με ηλεκτρικά ηχοχρώματα τις κατά τόπους σκηνές σπάνια όμως να φτασουν στο ύψος του ''Dance On The Blacktop''.

Τα εννέα τραγούδια του δεν απλά ασκήσεις ύφους ή νοσταλγικά ηλεκτρικά παιχνίδια με τις μελωδίες και τα συναισθήματα. Διαθέτουν γερή συνθετική βάση και από κεί και πέρα γνωρίζουν πως να συνδυάζουν άψογα τις χαρακτηριστικές μελωδίες, με το κιθαριστικό φορτίο και τη ρυθμική συνοδεία. Είναι ολοκληρωμένα και καλοδουλεμένα τραγούδια που δεν αποτελούν μόνο τιμητική αναφορά στο είδος αλλά συνθέτουν ένα ειλικρινές και παθιασμένο άλμπουμ που χρησιμοποιεί στο έπακρο τις επιρροές του, χωρίς να το χρησιμοποιούν αυτές. 

Παίρνει το βραβείο: SLOWDIVE 2018

49.The Diet - CULLEN OMORI  
(Sub Pop)

   '' Τα δώδεκα εξαιρετικά τραγούδια που συγκροτούν το άλμπουμ ανήκουν στην κατηγορία των τραγουδιών που γράφονται για να εκφράζονται συναισθήματα -ειδικά σε ατυχείς καταστάσεις- καθώς και η προσωπική οπτική του τραγουδοποιού. Συνήθως τέτοια τραγούδια δεν ανοίγουν μουσικούς δρόμους, όμως, είναι καλοδουλεμένα και απέριττα, γνωρίζουν την λειτουργία τους και που απευθύνονται, διατηρούν και εκφράζουν με ακεραιότητα το συναίσθημα του καλλιτέχνη και διακρίνονται για την επικοινωνιακή τους ευκολία.Είναι σε πολύ υψηλό βαθμό ειλικρινή, άμεσα και γι' αυτό ξεπερνούν τη φόρμα.''

Η τραγουδοποιία του Cullen Omori, δε χρειάστηκε να παλέψει ιδιαίτερα για να ξεχωρίσει. Ακόμα και τώρα το ''The Diet'' είναι μια ωδική ανθολογία ηλεκτρικής ομορφιάς που αφοπλίζουν κάθε επιφύλαξη και δημιουργούν το αίσθημα ότι απλά δε χρειάζεται φέτος να ακούσει κανείς άλλο άλμπουμ σε αυτό το στυλ..

 

50. Rolling Days-OCEAN HOPE  
(Hush Hush)

Λογικά η εποχή αυτού του άλμπουμ για ακρόαση είναι στη μεταξύ Καλοκαιριού και Φθινόπωρου. Η νοσταλγική αύρα των τραγουδιών του προέρχεται από την δημιουργική μεταστοιχείωση chillwave σταγόνων, αγίασμα από COCTEAU TWINS λυρισμό, Βαλεαρικών ονείρων και νεοκυματικής αρμύρας σε τραγούδια ποπ που αναζητούν το όνειρο και την απόλυτη αγάπη και ευτυχία σε όλο το χωροχρονικό συνεχές. Η τεχνογνωσία του Σεραφείμ και η αίσθηση περί ποπ ομορφιάς της Αγγελικής Τσοτσώνη επέδρασαν για να γίνει το ''Rolling Days'' ένα καλοδουλεμένο μουσικό κομψοτέχνημα που ανήκει στη δεκαετία αυτή χωρίς να κοιτά πίσω πλέον. Η ποπ που ακούμε στα άψογα από κάθε άποψη τραγούδια του άλμπουμ είναι νέα, ενθουσιώδης και όμορφη. Ξέρει να απογειώνει με ρεφραίν που δεν ξεχνάει κανείς εύκολα, ξέρει να γλυκαίνει τις αισθήσεις με κομψές μπασογραμμές, χαλαρούς ρυθμούς και υποστηρίζει το ονειροπόλημα ακόμα και την ημέρα με τις πανέμορφες κιθάρες τους. Ακόμα και στις εσωστρεφείς στιγμές του εκπέμπει αέρα αισιοδοξίας και παροδικότητας των μελαγχολικών στιγμών. Ίσως η δημιουργία και επεξεργασία του μακριά από τις πόλεις να δίνει αυτό τον τόνο.

Πηγάζει αισιοδοξία λοιπόν και γι' αυτό ακούγεται αρκετά διαφορετικό από την γκρίζα επίστρωση που επηρεάζει ένα μεγάλο αριθμό κυκλοφοριών στην Ελληνική ενδοχώρα στη μουσική που μας αρέσει.