Them & Us & Infinity: COLD CAVE w/CHOIR BOY live at Death disco [16.11.2018]

 Το Φθινόπωρο πλέον είναι στη σκοτεινότερη φάση του και όσες αναποδιές και αν φέρει, όσες άσχημες καταστάσεις πάντα υπάρχει ένα καλό υποστηρικτικό μέσο που χωρίς παρενέργειες και αυτό είναι η μουσική και κατ' επέκταση, οι συναυλίες. Πόσο μάλλον όταν οι επισκέπτες αυτό τον καιρό έρχονται από την «καρδιά του υπαρξιακού Σκότους» με την ίδια διάθεση για «φως» και συντροφιά.

Οι COLD CAVE είναι ένα σχήμα που επιβιώνει δέκα χρόνια τώρα έχοντας απορρίψει όλα τα star system κόλπα και έχει παραμείνει πιστό στις αρχές του και επίμονο στην διατήρηση τους. Στη δεύτερη εμφάνιση τους στην Ελλάδα έφεραν και ένα καινούριο σχήμα μαζί τους.

Οι CHOIR BOY στη σύντομη πορεία τους ( ένα άλμπουμ και ένα 7'') μπορεί να μη έχουν να επιδείξουν κοσμοϊστορικό ήχο ή βαρύ προωθητικό πλάνο όμως ακούγονται τίμιοι, ειλικρινείς και δοσμένοι. Τρεις αρετές που στο ιστολόγιο θεωρούνται βασικοί παράγοντες για να ασχοληθούμε.

Αν και η μελωδική, falsetto φωνή του Adam Klopp (σοβαρά κοντά στον Jimmy Sommerville αλλά και στην Anohni ειδικά στο τελευταίο τους 7'' '' Sunday Light/Madeline'') είναι ο πόλος έλξης της μπάντας και προσθέτει τον τόνο διαφοράς για το σχήμα, ζωντανά ήταν αρκετά πιο κάτω των προσδοκιών και αφαίρεσε πολλούς πόντους αντίθετα από την απόδοση του υπόλοιπου σχήματος που έπαιξε δεμένα κάτι που θα χαρακτήριζα ''lounge wave'' λόγω των γαλήνιων, ρυθμικών vibe τους όμως αν σας καλύπτει περισσότερο η ετικέτα ''ποπ'' δεν θα φέρω αντιρρήσεις. Από ότι φάνηκε έκαναν καλή εντύπωση και απλά περιμένω τα επόμενα βήματα τους για να με πείσουν περισσότερο.

Μετά από το πάντα εξαιρετικό μουσικό διάλειμμα που επιμελήθηκε το Death Disco με καταπληκτικές επιλογές όπως πάντα, η σκηνή σκοτείνιασε, οι 4+1 πλέον COLD CAVE ανέβηκαν στη σκηνή και ακολούθησε μια καταιγιστική ώρα όπως και την προηγούμενη φορά που τους είδαμε αλλά με πολύ πιο σοφά μελετημένο σετλιστ. Δεν υπάρχουν ενδιάμεσες σκέψεις ούτε και απασχόλησα το μυαλό μου με άλλες σκέψεις σχετικά με το σχήμα. Παρέδωσαν ένα δυναμικό, ευθύ και ρυθμικό σετ που περιέλαβε όλες τις αποχρώσεις της καριέρας τους. 

Τα τραγούδια ακούστηκαν με ωμή ομορφιά και δύναμη παιγμένα με μία ανάσα, έχοντας τον έλεγχο του ακροατηρίου που σε κάθε τραγούδι χειροκροτούσε ενθουσιασμένο αλλά όχι για πολύ γιατί το επόμενο κύμα ερχόταν με ταχύτητα επάνω του/μας. Ο Wesley Εisold, με μακρύτερα μαλλιά και γυαλιά ηλίου, αγέρωχος και στυλάτος έδινε την τελική αποστομωτική πινελιά, ολοκληρώνοντας την δεμένη μπάντα του που έπαιζε με ακρίβεια αλλά και γνώση τα τραγούδια.  

Το βασικό σετ τελείωσε με μια πιό τραχιά εκτέλεση του ''Villains Of The Moon'' όμως η μπάντα εμφανίστηκε και πάλι, χωρίς την Amy Lee και με τον Max Morton να παίρνει θέση στο μικρόφωνο. Ο Max Morton έπαιζε και στις πρώτες μέρες των COLD CAVE αλλά τώρα είναι μόνιμος μαζί με την Amy Lee φυσικά στο σχήμα. Επίσης είναι ιδιοκτήτης της εκδοτικής εταιρείας του Wesley Εisold και συγγραφέας. 

Το ας πούμε encore ήταν η στιγμή του σετ. O Max Morton ύστερα από το μικρό σε διάρκεια instrumental '' Rainbow Girls'' ξεκίνησε να απαγγέλει την μετα αποκαλυπτική κυβερνοπανκ βιογραφία του ήρωα της σύνθεσης ''Heavenly Metals'' ενός ξεχασμένου αριστουργήματος τελικά από τις πρώτες μέρες των COLD CAVE με τον Wesley Εisold να αναλαμβάνει τα πλήκτρα. Η ερμηνεία και η εκτέλεση της σύνθεσης ήταν εντυπωσιακότερη της αρχικής εκτέλεσης και έδωσε άλλο τόνο στο σετ. Το οποίο συνεχίστηκε με μια ακόμα απρόσμενη, εντυπωσιακή εκτέλεση του ''The Idea Of Love'', ένταση που είναι αντιστρόφως ανάλογη της σύντομης διάρκειας του.

H εντυπωσιακή έξοδος αυτής της, για άλλη μια φορά αξέχαστης  εμφάνισης των COLD CAVE, ήταν με το ''Icons Of Summer'', την καλύτερη εκτέλεση σε τραγούδι του ''Cherish The Light Years'' της βραδιάς. 

Δεκαπέντε τραγούδια με ασταμάτητη ροή όχι μόνο μας κούρασαν αλλά θέλαμε κι άλλο. Αλλά αυτή είναι η σετλιστ για αυτή την περιοδεία. Και αποδείχτηκε εξαιρετικά λειτουργική. 

Το new wave/darkwave/electropo/industrial/punk των COLD CAVE, πατώντας πάνω στις επιρροές του, ξεπερνώντας τις για ένα περισσότερο σύνθετο προσωπικό στυλ που αποδίδει τις σκοτεινές αυτές μέρες της δεκαετίας που διανύουμε αλλά ταυτόχρονα τις καίει με λυτρωτική φωτιά, ζητά πλέον μια νέα ονομασία. Η δεύτερη εμφάνιση του σχήματος στη χώρα ήταν ένας θρίαμβος για μικρή μπάντα που ακούει τη δικιά της φωνή. Οι λιγότεροι θαμώνες από την προηγούμενη φορά γνωρίζουν ότι η μπάντα είναι ελαφρώς αδικημένοι και ελπίζω στο τέλος της δεκαετίας αυτής να λάβουν τη θέση τους ανάμεσα στα σπουδαιότερα σχήματα της δεκαετίας μας. Για την ακρίβεια τη θέση στα σχήματα που κάνουν τη δεκαετία αυτή αξέχαστη.

 

SETLIST:

1. My Heart is Immortal
2. Love Comes Close
3. Glory
4. People Are Poison
5. A Little Death to Laugh
6. Nothing Is True But You
7. Heaven Was Full
8. You & Me & Infinity
9. Confetti
10. The Great Pan Is Dead
11. Villains of the Moon

A LITTLE ENCORE TO LOVE:

12. Rainbow Girls
13. Heavenly Metals
14. The Idea of Love
15. Icons of Summer