Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Scott Walker: Eternal..


Η δεκαετία του '70 έφτανε προς το τέλος της. Το πανκ, το νέο ροκ, οι KRAFTWERK και ο D. Bowie, ήταν οι νέοι «ορατοί» ήρωες ενός νέου μουσικού κόσμου που αναδυόταν. Ο Scott Walker ήταν πλέον ξεχασμένος από όλους και περνούσε φάση κατάθλιψης. Η επιστροφή των The Walker Brothers δεν ήταν και τίποτε ιδιαίτερο, ενώ τα προσωπικά του άλμπουμ διακρίνονταν για τη συντηρητική τους φινέτσα. Αν μη τι άλλο ότι τραγουδούσε ο Scott Walker ανέβαζε καράτια με την πρώτη βαρύτονη φράση.

Το 1978 οι The Walker Brothers επέστρεψαν με το ''Nightflights''.

Φαντάζομαι τον εαυτό μου εκείνη την εποχή, αν είχα μεγαλώσει στα '70'ς να βγάζει το βινύλιο από τη θήκη βαριεστημένος. Και ακόμα πιό βαριεστημένος να βάζει τη βελόνα στο δίσκο. Να ανοίγει την ένταση με ένα τεράστιο χασμουρητό που το διαδέχτηκε μια ειρωνική έκφραση του προσώπου του. ''Μπα; Ξεκινάνε με έγχορδα; Και τι διαστημικό μπάσσο είναι αυτό; Ρε συ, μπάς και έβαλα το ''Lodger'' ένα χρόνο πριν και δεν το κατάλαβα;''

Κι όμως.. Το εξώφυλλο το έγραφε καθαρά: ''The Walker Brothers''.

Ήταν η αρχή μίας δεύτερης- υπόγειας- καριέρας που κράτησε περισσότερο και ήταν ένα θαύμα ωριμότητας και ασυμβίβαστης καλλιτεχνικής ενόρασης.

Ο Scott Walker κάνει μουσική για να νοιώθει κανείς ανασφαλής. Να αναστατώνεται με κάθε οπερετικό του ξέσπασμα. Να νοιώθει τους υπόκωφους, λιτούς ρυθμούς των τραγουδιών του σαν κάτι που απειλεί την ίδια του την μουσική κοσμοθεωρία.

Όταν άκουσα για πρώτη φορά το ''Tilt'' ακριβώς τις μέρες που κυκλοφορούσε και αναστάτωνε το μουσικό κατεστημένο μέσα στην κοσμογονία των '90'ς, ήμουν όψιμος οπαδός του. Ζούσα στη μαγεία των πρώτων του δίσκων για μερικά χρόνια, έπαιζα τη μουσική του στο ραδιόφωνο, από κασέτες που μου είχε δώσει ένας πολύ καλός μου φίλος και ανοιχτό μυαλό και τότε, το καλοκαίρι του 1995, μου έδωσαν/ζήτησα διακαώς το ''Τilt'' για παρουσίαση.

Να έδειχνα ενθουσιασμένος; Δεν μπορούσα. Μόλις είχα κατενθουσιαστεί ακούγοντας το τραγούδι που τον έβγαλε από τον πάγο του ''Climate Of Hunter''. 
 Το ''Μan From Reno'' σύνθεση του Goran Bregovic για την ταινία ''Toxic Affair'', ήταν ένα deja vu της ποπ εποχής του με ρεγκε/ποπ ρυθμούς που με μάγεψε αμέσως και περιμένα ανάλογη συνέχεια.
Σαν όψιμος οπαδός το σοκ ήταν δυνατό με την πρώτη ακρόαση του άλμπουμ.
Μου πήρε δύο ή τρία ακούσματα να συμβιβαστώ και να αποδεχτώ και στο τέλος να το αγαπήσω σφόδρα χαρακτηρίζοντάς το σαν το πιο παράξενο άλμπουμ του 1995 ( τίτλος που σημαίνει ο καλύτερος δίσκος της χρονιάς σύμφωνα με την εσωτερική ιεραρχία του Σπιτιού). 
Χρόνια μετά, διαπίστωνα ότι δεν ήταν και ιδιαίτερα δύσκολο να συλάβει κανείς ότι αυτό το άλμπουμ ήταν η εξέλιξη του Scott Walker
Ένα πιο έμπειρο και πιο διορατικό αυτί θα το μάντευε από το ''Climate Of Hunter'' , μη σας πω ότι ένας σοφός ακροατής κρίνοντας από το ''Archangel'' δεν θα του έκανε εντύπωση αυτή η εξέλιξη, θα το θεωρούσε και φυσική συνέχεια μάλιστα.

Έντεκα χρόνια μετά οι κυκλοφορίες άρχισαν να πυκνώνουν αλλά χρειαζόταν μεγάλη ικανότητα απορρόφησης και αντοχής για αυτό το ερμητικό, αινιγματικό αλλά και πρωτογενές συναίσθημα του απόκοσμου που πήγαζε κυρίως από τα ''The Drift'', ''And Who Shall Go To The Ball? And What Shall Go To The Ball?'', ''Bish Bosch'', ''Soused''-με τους SUNNO))) - και των soundtrack, ''Pola X'', ''The Childhood Of A Leader'' και τη συμμετοχή στο ''Vox Lux''.
Στην ουσία, τα άλμπουμ αυτά είναι χαρτογραφημένες νέες περιοχές που χρειάζονται χρόνο για να εξερευνηθούν. Ακόμα και δέκα φορές να τα ακούσει κανείς είναι δύσκολο να εξάγει σαφή συμπεράσματα. 
Η μουσική του Scott Walker ανήκει στην κατηγορία που αναπτύσσεται με τα χρόνια. Δεν μπορείς παρά να κάνεις στοιχειώδεις παρατηρήσεις στις πρώτες ακροάσεις. Πόσο μάλλον όταν οι τελευταίες του κυκλοφορίες, είναι πιό δύσβατες από τις πρώτες..

Στο δεύτερο και τελευταίο δυστυχώς μέρος αυτού του αφιερώματος στον καλλιτέχνη, εστιάζουμε στα τελευταία σαράντα χρόνια καριέρας με χαρακτηριστικά αλλά και προσβάσιμα αποσπάσματα που αξίζει να ακούσετε σαν πρόγευμα για μελλοντική ''εξερεύνηση'' των άλμπουμ της περιόδου που εξετάζουμε.

Η ακρόαση δεν είναι τόσο απλή όσο στο προηγούμενο mixtape αλλά είναι περισσότερο κοντά στην εποχή μας οπότε δεν θα δυσκολευτείτε και πολύ. Φορέστε ακουστικά και η λιτανεία ξεκινά...

  1. SCOTT WALKER – Opening ( from the movie soundtrack ''The Childhood Of A Leader)
  2. THE WALKER BROTHERS - Nite Flights
  3. THE WALKER BROTHERS – Shutout
  4. THE WALKER BROTHERS - The Electrician
  5. SCOTT WALKER – Rawhide
  6. SCOTT WALKER - Track 3
  7. SCOTT WALKER - Sleepwalkers Woman
  8. GORAN BREGOVIC ft. SCOTT WALKER - Man from Reno ( from the film ''Toxic Affair'')
  9. SCOTT WALKER – Farmer In The City
  10. SCOTT WALKER - Bouncer See Bouncer...
  11. SCOTT WALKER – Tilt
  12. SCOTT WALKER - Cossacks Are
  13. SCOTT WALKER – Psoriatic
  14. SCOTT WALKER - See You Don't Bump His Head
  15. SCOTT WALKER - The Day the 'Conductor' Died (An Xmas Song)
  16. SCOTT WALKER + SUNN O))) – Brando
  17. SCOTT WALKER + SUNN O))) – Bull
  18. SCOTT WALKER – Finale 9  from the movie soundtrack ''Vox Lux'')
Η ανάρτηση αυτή έχει επανασχηματιστεί στις 21.4.2025. Το mixtape έχει εμπλουτιστεί και αναθεωρηθεί μερικώς....

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Highway To HEAVENLY! + Vaxtones, Live at Temple 28.2.2026

  Μία βραδιά που θα μπορούσε να ήταν μία σεάνς φαντασμάτων του παρελθόντος αλλά ευτυχώς ήταν μία ιδιαίτερη γιορτή, που έφερε ένα πολυαγαπημένο 90'ς σχήμα κοντά στους Έλληνες φίλους του. Ακροατές που πέρασαν 35 χρόνια με τη μουσική τους να τους συνοδεύει ή να αναμοχλεύει τις μνήμες τους, ακροατές που είτε επέκτειναν τις κάποτε φανατικά indie προτιμήσεις τους, είτε τις αναβίωσαν για χάρη της περασμένης νεότητας τους. Το σίγουρο ήταν πάντως ότι οι κύριοι υπεύθυνοι ως HEAVENLY, έδειξαν ότι όσα μουσικά σχήματα και να κάνουν, η μαγική συνταγή της απλότητας/ειλικρίνειας/φόρτισης/καλοσύνης στη μουσική τους λειτουργεί μόνο με αυτό τον κωδικό ονομασίας.  Έχουν ένα νέο άλμπουμ (Highway To Heavenly) που είχε κυκλοφορήσει μία μέρα πριν την Αθηναϊκή τους εμφάνιση και ήδη, όχι μόνο ξεχωρίζει για την παραπάνω «συνταγή» αλλά και για τις όμορφες συνθέσεις του, οι οποίες, δεν ανακαλύπτουν νέα γη αλλά δείχνουν το δρόμο προς ένα μουσικό resort πλασμένο από γλυκά ακόρντα και μελωδίες, φωνές που χαμ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_1-5

Η σημερινές πεντάδα κλείνει πανηγυρικά την πρώτη φάση της ανασκόπησης του ιστολογίου για το 2025. Περιλαμβάνει δύο ροκ δίσκους, ένα παγκόσμιου βεληνεκούς, έναν δίσκο που λες και αντιστασιακό λόγω αναλογικής τεχνολογίας, και ένα άλμπουμ για καταβύθιση σε σκοτεινότερες καταστάσεις με εξαιρετική πλοηγό που σας κρατά ασφαλείς και μετά την ακρόαση. 01. Lux - ROSALÍA (Columbia)   «Η κοπέλα γεννήθηκε με το φλαμένκο μέσα της αλλά δεν το κρατά για να το συντηρεί. Το προσαρμόζει στη ζωή της, στην ηλικία της, στους προβληματισμούς της, την μουσική που τη μεγάλωσε… Η φωνή της έστω και φορτωμένη με εφέ, οι ρυθμοί έστω και ηλεκτρονικοί και η Ισπανική γλώσσα που είναι η απόλυτη φωνητική έκφραση του είδους, ορίζουν το πλαίσιο σε φλαμένκο τόνους αλλά η έκφραση έχει κάτι το παγκόσμιο. Δεν κλείνεται στα σύνορα αλλά φέρνει τη σκοτεινή φωτιά του είδους στο παρόν. Ήδη είναι σούπερ σταρ στην Ισπανία. Ήδη προκαλεί ενθουσιασμό και στην Αμερική. Το ''El Mal Querer'' είναι λοιπόν ένα ποπ αριστούρ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_6-10

Η σημερινή πεντάδα έχει το περσινό άλμπουμ του καλλιτέχνη που έχει πάντα πιασμένη τη θέση 7, το περσινό ντεμπούτο ενός νεότατου τραγουδοποιού, δύο Ελληνικές συμμετοχές που δεν μοιάζουν με τις άλλες, και ένα άλμπουμ όαση και πάλι από έναν ποπ και παραπάνω, οραματιστή του 21ου αιώνα. Τα περσινά άλμπουμ που προανέφερα είναι κυκλοφορίες του Δεκεμβρίου του 2024 και γι αυτό είναι αδύνατο να αγνοηθούν ειδικά όταν είναι τέτοιας ποιότητας. 06. Heavy Metal - CAMERON WINTER (Partisan) «On Heavy Metal - the debut solo album from Cameron Winter - the Geese frontman unravels his eclectic influences into a surreal mosaic of modern songwriting. Rumored to have been composed in abandoned basements, taxi back seats, and in impromptu jam sessions in public spaces, Heavy Metal draws on both the chaos of the road and Winter’s greater sense of existential dread. Heavy Metal teeters between the grounded and the hallucinatory, pulsing with immediacy, fragility, and the sly humor of a storyteller who’s never a...