Animated Violence Mild

“In this post-industrial, post-enlightenment religion of ourselves, we have manifested a serpent of consumerism which now coils back upon us. It seduces us with our own bait as we betray the better instincts of our nature and the future of our own world. We throw ourselves out of our own garden. We poison ourselves to the edges of an endless sleep.

Animated Violence Mild was written throughout 2018, at Blanck Mass’ studio outside of Edinburgh. These eight tracks are the diary of a year of work steeped in honing craft, self-discovery, and grief - the latter of which reared its head at the final hurdle of producing this record and created a whole separate narrative: grief, both for what I have lost personally, but also in a global sense, for what we as a species have lost and handed over to our blood-sucking counterpart, consumerism, only to be ravaged by it.

I believe that many of us have willfully allowed our survival instinct to become engulfed by the snake we birthed. Animated — brought to life by humankind. Violent — insurmountable and wild beyond our control. Mild — delicious.

This is perhaps the most concise body of work I have written to date. Having worked extensively throughout my musical life with dramatics, narrative, and ‘melody against all odds’, these tracks are the most direct and honest yet. The level of articulation in these tracks surpasses anything I have utilized before.”

-Benjamin John Power  

To 2017 είχαμε ανακυρήξει το προηγούμενο άλμπουμ τους-World Eater- σαν το πιό αγαπημένο του ιστολογίου. Οι διαγαλαξιακές αναταράξεις θορύβων, το χάος, η ένταση και η αίσθηση φλεγόμενου σούπερ νοβα στο συναρπαστικό εκείνο το άλμπουμ μπορεί να μην εισήγαγε ''καινά δαιμόνια'' στη μουσική αλλά προκαλούσε συνταρακτικές συναισθηματικές αναταράξεις και παλίρροιες ή αλλιώς η Επική μουσική για το Τέλος του Κόσμου που δεν έχετε και δεν θα ακούσετε ποτέ σε κανένα blockbuster.

Φέτος το ''Animated Violence Mild'', το καινούριο άλμπουμ των BLANCK MASS , δηλαδή του John Benjamin Power, των 3/4 του σχήματος FUCK BUTTONS (πλέον φαίνεται ποιος ήταν η κύρια πηγή ενέργειας στο ντουέτο) δεν διαθέτει τον παράγοντα έκπληξη, είναι ελαφρώς πιο μαλακό, αφήνει τις μελωδίες πιο ελεύθερες, δείχνει σημάδια ανάπτυξης και θα συμφωνήσω ότι είναι η αισθητική περίληψη του τι σημαίνει ''ήχος BLANCK MASS'' μεν αλλά δοσμένη για μια ακόμα φορά με συνταρακτικό τρόπο.

Για τον υπόλοιπο κόσμο είναι ένα ακόμα έπος που δεν θα επεκταθεί πέρα από το αφοσιωμένο κοινό του μεν αλλά γράφει με χρυσά γράμματα την ηλεκτρονική εποποιία της δεκαετίας. Όπως και ο προκάτοχος του (World Eater) είναι επικεντρωμένο σε ένα κοινό στόχο, απορροφά όλο το black metal, το industrial/noise/drone, το hip hop και την ποπ, αποκόπτει τα περιττά μέρη κάνει τα ίδια τα είδη περιττά και διακηρύσσει για άλλη μια φορά ένα θαυμαστό ηχητικό κόσμο που δεν διακατέχεται από το σύνδρομο της ελίτ, δεν πνίγεται στον ναρκισσισμό και κατευθύνει τη μουσική κοσμοθεωρία του άμεσα στο κοινό που θα ενδιαφερθεί. Και μόνο σε αυτό....