Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

It Might Be Time....Before ''The Slow Rush''



«Hey everyone sorry i’ve been a bit quiet for the last 4 billion years and sorry it’s all been a bit weird this year, there are all sorts of excuses i could serve you but it basically all comes down to me hating the idea of giving you anything that isn’t the best my entire heart and soul and brain can give. But i’m so fucking relieved the day has finally come that i can give you a date, I guess you are too… And i’m so excited for touring next year and beyond with a new show and new album of songs and yes we’ll come to peru and yes we’ll come to brazil and wherever you live in the world because that’s all i want to do for the rest of my life. I’ll be waiting anxiously with you until feb 14 2020, in the meantime enjoy this quirky new song about your own inner paranoid thoughts telling you you’ve lost your mojo, and whose drum sound took me about 1 of those 4 billion years. love you all» ( Kevin Parker, Instagram)



Τρία από τα πιο αξιοσημείωτα τραγούδια του 2019 είναι των TAME IMPALA και ουσιαστικά δείχνουν και στην πράξη την αποφασιστικότητα του Kevin Parker να κυκλοφορήσει κάτι πολύ ουσιαστικό ακόμα και αν περάσουν ''4 δισεκατομμύρια χρόνια''.
Τα ''Patience'', ''Borderline'' και ''It Might Be Time'', σημειολογικά, λειτουργούν σαν προειδοποίηση γι' αυτά που θα ακούσουμε στις 14 Φεβρουαρίου του 2020, όταν ο νέος τους, τέταρτος ή πέμπτος αν υπολογίσουμε και το ''Live Versions'', θα κυκλοφορήσει επιτέλους. 
Το ''The Slow Rush'' είναι σίγουρο ότι δεν θα θυμίζει το σχήμα όπως το έχετε στο μυαλό σας αλλά είναι μια φυσιολογική εξέλιξη του ήχου τους κρίνοντας από τα ήδη ανεβασμένα τραγούδια.
Χωρίς να έχουν κερδίσει όλες τις εντυπώσεις, άσχετα  αν παραμένει ένα γεγονός, ο Kevin Parker οδεύει σε δικούς του δρόμους, στρωμένους από απαλούς ρυθμούς, χαλαρές ποπ μελωδίες, ανοικοδόμηση της έννοιας easy listening/soft rock/yacht rock μουσικής που δεν αγγίζει νερό ή έδαφος αλλά προτιμά να φεύγει στην ατμόσφαιρα. 
Χωρίς να κατανοώ τι ακριβώς θα έπρεπε να περιμένουν οι επικριτές, μετά το ''Currents'' πέρα από καλό γούστο, ξεκάθαρα τραγούδια και δυνατές μελωδίες είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι η απαλή ροκ εκδοχή του σχήματος είναι πολύ οικεία και θετική. 
Το ''Patience'' είναι μια Ανοιξιάτικη ωδή που φέρνει την αναζωογονητική διάσταση της εποχής στα σωστά μέτρα και από το πουθενά να δημιουργεί μελλοντική νοσταλγία. Η ευφορία του τραγουδιού δεν βρέθηκε σε κανένα από τα τραγούδια του 2019 και είναι εύλογο με την κατήφεια και την αναστάτωση που επικρατεί τριγύρω. 
Το ''Borderline'' καθοδηγείται από τη μελωδία του αγκαλιασμένη από ένα ευφάνταστο μουσικό «ένδυμα» disco, progressive, new age, pop, soul επιρροών φιλτραρισμένες με δεξιότητα και με τη φωνή του Kevin Parker σαν καταλύτη γι μία χωρίς εποχή και τόπο ρυθμική ωδή με χαρακτήρα και υπογραφή.
Το ''It Might Be Time'' έχει ευδιάκριτη '70'ς και SUPERTRAMP αύρα και γι' αυτό ευθύνεται το ηλεκτρικό πιάνο που φρεσκάρει την ευφορική soft rock αίσθηση του τραγουδιού, αλλά υπάρχει και μια συνθ επιμονή που το βγάζει από το χρονικό πλαίσιο και με τα εντυπωσιακά βαριά κρουστά, του αποδίδει οριστικά αυτή την αίσθηση της TAME IMPALA φρεσκάδας. 
Το σχήμα του Kevin Parkerκλείνει αυτή τη δεκαετία με αξιοπρέπεια με αυτά τα τρία καινούρια τραγούδια και το ''The Slow Rush'' είναι πλέον το άλμπουμ που περιμένω περισσότερο από οτιδήποτε άλλο....(Η συνέχεια σε μερικούς  μήνες από τώρα)

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Highway To HEAVENLY! + Vaxtones, Live at Temple 28.2.2026

  Μία βραδιά που θα μπορούσε να ήταν μία σεάνς φαντασμάτων του παρελθόντος αλλά ευτυχώς ήταν μία ιδιαίτερη γιορτή, που έφερε ένα πολυαγαπημένο 90'ς σχήμα κοντά στους Έλληνες φίλους του. Ακροατές που πέρασαν 35 χρόνια με τη μουσική τους να τους συνοδεύει ή να αναμοχλεύει τις μνήμες τους, ακροατές που είτε επέκτειναν τις κάποτε φανατικά indie προτιμήσεις τους, είτε τις αναβίωσαν για χάρη της περασμένης νεότητας τους. Το σίγουρο ήταν πάντως ότι οι κύριοι υπεύθυνοι ως HEAVENLY, έδειξαν ότι όσα μουσικά σχήματα και να κάνουν, η μαγική συνταγή της απλότητας/ειλικρίνειας/φόρτισης/καλοσύνης στη μουσική τους λειτουργεί μόνο με αυτό τον κωδικό ονομασίας.  Έχουν ένα νέο άλμπουμ (Highway To Heavenly) που είχε κυκλοφορήσει μία μέρα πριν την Αθηναϊκή τους εμφάνιση και ήδη, όχι μόνο ξεχωρίζει για την παραπάνω «συνταγή» αλλά και για τις όμορφες συνθέσεις του, οι οποίες, δεν ανακαλύπτουν νέα γη αλλά δείχνουν το δρόμο προς ένα μουσικό resort πλασμένο από γλυκά ακόρντα και μελωδίες, φωνές που χαμ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_1-5

Η σημερινές πεντάδα κλείνει πανηγυρικά την πρώτη φάση της ανασκόπησης του ιστολογίου για το 2025. Περιλαμβάνει δύο ροκ δίσκους, ένα παγκόσμιου βεληνεκούς, έναν δίσκο που λες και αντιστασιακό λόγω αναλογικής τεχνολογίας, και ένα άλμπουμ για καταβύθιση σε σκοτεινότερες καταστάσεις με εξαιρετική πλοηγό που σας κρατά ασφαλείς και μετά την ακρόαση. 01. Lux - ROSALÍA (Columbia)   «Η κοπέλα γεννήθηκε με το φλαμένκο μέσα της αλλά δεν το κρατά για να το συντηρεί. Το προσαρμόζει στη ζωή της, στην ηλικία της, στους προβληματισμούς της, την μουσική που τη μεγάλωσε… Η φωνή της έστω και φορτωμένη με εφέ, οι ρυθμοί έστω και ηλεκτρονικοί και η Ισπανική γλώσσα που είναι η απόλυτη φωνητική έκφραση του είδους, ορίζουν το πλαίσιο σε φλαμένκο τόνους αλλά η έκφραση έχει κάτι το παγκόσμιο. Δεν κλείνεται στα σύνορα αλλά φέρνει τη σκοτεινή φωτιά του είδους στο παρόν. Ήδη είναι σούπερ σταρ στην Ισπανία. Ήδη προκαλεί ενθουσιασμό και στην Αμερική. Το ''El Mal Querer'' είναι λοιπόν ένα ποπ αριστούρ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_6-10

Η σημερινή πεντάδα έχει το περσινό άλμπουμ του καλλιτέχνη που έχει πάντα πιασμένη τη θέση 7, το περσινό ντεμπούτο ενός νεότατου τραγουδοποιού, δύο Ελληνικές συμμετοχές που δεν μοιάζουν με τις άλλες, και ένα άλμπουμ όαση και πάλι από έναν ποπ και παραπάνω, οραματιστή του 21ου αιώνα. Τα περσινά άλμπουμ που προανέφερα είναι κυκλοφορίες του Δεκεμβρίου του 2024 και γι αυτό είναι αδύνατο να αγνοηθούν ειδικά όταν είναι τέτοιας ποιότητας. 06. Heavy Metal - CAMERON WINTER (Partisan) «On Heavy Metal - the debut solo album from Cameron Winter - the Geese frontman unravels his eclectic influences into a surreal mosaic of modern songwriting. Rumored to have been composed in abandoned basements, taxi back seats, and in impromptu jam sessions in public spaces, Heavy Metal draws on both the chaos of the road and Winter’s greater sense of existential dread. Heavy Metal teeters between the grounded and the hallucinatory, pulsing with immediacy, fragility, and the sly humor of a storyteller who’s never a...