Pearlies_The 2023 Annual report_Phase 1_The Albums of 2023_Part ΧVII _The 1st Elder Majestic Pearl_14

 

14.Mercy - JOHN CALE (Double Sic/Domino)

«..the most out-there work Cale has made in some time, a hermetically sealed, hallucinogenic journey that's as neon-lit and gothic as its cover art.» (Uncut)

Θα κρατήσουμε από το παραπάνω, το «νέον-φωτισμένο και γοτθικό εξώφυλλο» το οποίο μας υποβάλει πριν ακόμα ακούσουμε το ενδέκατο άλμπουμ του καλλιτέχνη για την ατμόσφαιρα ή συμπληρώνει και κάνει απόλυτα κατανοητή την γενική ατμόσφαιρα που θα συναντούσατε όσοι είχατε-με ακούσει τα σινγκλς που ανέβαιναν πριν κυκλοφορήσει. Είχε δέκα χρόνια να κυκλοφορήσει κάτι καινούριο ο John Cale. Τα δύο προηγούμενα άλμπουμ του (Shifty Adventures In Nookie Wood_2013) και το άλμπουμ M:Fans του 2016 (Το άλμπουμ Music For A New Society του 1982, αναδομημένο) ήταν άλμπουμ που έδειχναν ότι αν και τα φώτα της δημοσιότητας και πάλι δεν ήταν επάνω του, ο ίδιος, γεμάτος αυτοπεποίθηση και σπίθα, δεν άφηνε το ροκ πόστο για κανένα πρόγραμμα συνταξιοδότησης. Τα άλμπουμ αυτά περιείχαν σπουδαία μουσική για όσους τον άκουγαν ακόμα. 

Το φετινό ‘’Mercy’’ όμως δεν είναι η συνηθισμένη επιστροφή ή άλλο ένα άλμπουμ για να περνά η ώρα στη μέρα ενός ροκ καλλιτέχνη στη σύνταξη. Το ‘’Mercy’’ είναι ένα άλμπουμ εξέλιξης. Η ηχητική του εικόνα πέρα από τη γνώριμη, κραταιά και αναγνωρίσιμη φωνή του Cale είναι κάτι τελείως διαφορετικό στη δισκογραφία του. Οι ακροατές που γνωρίζουν τον καλλιτέχνη μπορούν να αναγνωρίσουν τη βασική δομή των τραγουδιών του αλλά δεν τα είχαμε ακούσει ποτέ με βαριά, αργόσυρτα και ελαφρώς παραμορφωμένα σε σημεία, χιπ χοποειδή ρυθμικά μοτίβα, με ambient noise στρώσεις και λιγότερες εντάσεις. Επίσης οι συμμετοχές, προσεκτικά επιλεγμένες δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους, διακριτικά πάντα, και κάνουν ακόμα πιο δυνατή την επίγευση του δίσκου.

 Το ευχάριστο σοκ ήταν μη αναμενόμενο και γι’ αυτό, το βάρος του άλμπουμ απέναντι στις φετινές κυκλοφορίες είναι αρκετά σημαντικό. Δεδομένο είναι ένας δραστήριος καλλιτέχνης για επτά σχεδόν δεκαετίες  να έχει ένα αξιοπρεπές λυκόφως. Όμως τούτο εδώ είναι η αρχή μίας καινούριας πορείας. Περισσότερο σύνθετης, εστιασμένης στους μουσικούς συσχετισμούς της μέχρι τώρα πορείας αλλά και διαυγής αρκετά ώστε να απλώνεται σε έναν καινούριο μουσικό ορίζοντα που ανοίγει. 

Είμαι πιστός οπαδός του Cale εδώ και πολλές δεκαετίες και ήδη έχω περάσει από δεύτερη και Τρίτη ανάγνωση όλη την καριέρα του οπότε θεωρείστε έγκυρα όσα σας γράφω. Το ‘’Mercy’’ είναι ένας σπουδαίος δίσκος για τη μουσική της δεκαετίας που διανύουμε. Συνήθως δίνουμε τόπο στα νιάτα και βλέπουμε με συμπάθεια κάθε νέα δισκογραφική προσπάθεια των μουσικών παππούδων μας. Ωστόσο εδώ δεν είναι ένας συνηθισμένος παππούς. Είναι αυτός που δεν κάθεται ήσυχος σε κανένα μουσικό γηροκομείο. Φτύνει τα φάρμακα, χάνεται στα πάρκα, κοιμάται σε παγκάκια και δεν υπολογίζει ηλικία ή σωματική υπόσταση. Θα μπορούσε να κάνει ένα άλμπουμ σαν το Music For A new Society ας πούμε. Θα μπορούσε να κάνει μέχρι και easy listening και να το επικροτούσαμε.  Όμως ο John Cale είναι ζωντανός και φαίνεται τόσο ακμαίος ώστε να «χαλάει την πιάτσα» για όσους θεωρούν τους γηραιότερους μουσικούς, σεβάσμιους αλλά ανεπιθύμητους από το σήμερα. 

Εδώ δεν ακούτε τον άνθρωπο που εφηύρε το σύγχρονο ροκ. Ακούτε κάποιον που η αντίληψη του ξεπερνά κατά πολύ τη μέση νέα μουσική ιδιοφυΐα ακόμα και του πιο ακραίου και άρα αρεστού laptop ρυθμιστή συχνοτήτων για να λείπει φέτος από τις λίστες εξειδικευμένων μουσικών περιοδικών (quietus και wire)..

«This record might not touch a lot of people, but who it touches, it will touch very deeply, I think. And that’s the line that Cale seems to be called and willing to walk. Making music, not for the entertainment hungry masses, but those who have ears to hear his heartfelt tale. » (Northern Transmission)