Η σειρά Memory Foam είναι κάτι σαν προσωπικός στοχασμός πάνω σε μουσικές κυκλοφορίες που μπορεί να χαρακτήρισαν τον Σεπτέμβρη στον οποίο εμφανίστηκαν — ή και όχι. Οι ηχώ τους, όμως, επιμένουν. Και κάποιες φορές με στοιχειώνουν σήμερα περισσότερο απ’ όσο τότε.
Γι’ αυτό τα Memory Foam δεν είναι ρομαντικές βόλτες στη λεωφόρο της Μνήμης. Ούτε νοσταλγικά ταξίδια στα «καλύτερά μας χρόνια». Αυτές οι μουσικές ζητούν θέση δίπλα στις σημερινές κυκλοφορίες: ως επιρροές, αντιλήψεις, εμπειρία· ως ένας τρόπος ακρόασης που εξακολουθεί να μας διαμορφώνει.
Η δεκαετία του ’90, φυσικά, δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση.
Το δεύτερο από τα τρία φετινά Memory Foam στέκεται στο 1991 και το 1996 — δύο χρονιές ιδιαίτερης σημασίας για μένα, δύο στιγμές στο χωροχρόνο που λένε πολλά για το τι μπορούσε να σημαίνει «μουσική» για ορισμένα ακροατήρια και για μένα εκείνη την εποχή αλλά και μετέπειτα.
Το mixtape διαρκεί 2 ώρες και 18 λεπτά και περιλαμβάνει δίσκους που εξακολουθούν να με απασχολούν — και να απασχολούν ακροατές — εδώ και δεκαετίες. Δίσκους που, αντί να παλιώνουν, μοιάζουν να ωριμάζουν μαζί μας.
Επέλεξα 32 αποσπάσματα: από 14 άλμπουμ που κυκλοφόρησαν τον Σεπτέμβριο του 1991, ένα EP του Αυγούστου της ίδιας χρονιάς, 13 άλμπουμ του Σεπτεμβρίου του 1996 και ένα ακόμη του Αυγούστου του ’96.
Κάποια από τα τραγούδια είχαν ήδη ακουστεί πριν από τον Σεπτέμβριο των αντίστοιχων ετών· άλλα κυκλοφόρησαν ως singles αργότερα. Δεν με ενδιέφερε, όμως, να φτιάξω ένα σχολαστικό ημερολόγιο κυκλοφοριών. Με ενδιέφερε να ξαναμπώ στο ηχητικό περιβάλλον εκείνων των δύο ετών και να δω τι από αυτό εξακολουθεί να ακούγεται ζωντανό σήμερα.
Και για να συμβεί αυτό, χρειάζεται εύρος.
Δηλαδή τι σημαίνει «δεν μπορείς να βάλεις KYUSS και AFX στο ίδιο mixtape»;
Πλάκα μου κάνετε;
Αυτό ακριβώς ήταν τα ’90s για μένα: ένα μουσικό πανδαιμόνιο. Κιθάρες, rave, shoegaze, hip-hop τεχνικές, alternative rock, trip-hop, industrial, pop, psychedelia, electronica — όχι ως ξεχωριστά κουτάκια, αλλά ως πράγματα που μπορούσαν να υπάρχουν ταυτόχρονα στη ζωή του ίδιου ακροατή.
Ένα όργιο ήχων που σχεδόν δεν σταμάτησε μέχρι να σβήσει η δεκαετία και να μπούμε στην επόμενη λίγο πιο ήρεμοι — ή τουλάχιστον έτσι θέλω να το θυμάμαι.
Υπάρχουν πολλές ιστορίες πίσω από αυτές τις επιλογές που δεν χωρούν εδώ. Άλλωστε, αυτό είναι δουλειά της μουσικής.
Το Memory Foam_90’s September Special_1991/1996 είναι ένα μικρό δείγμα του τι συνέβαινε τότε — αλλά κυρίως μια προσπάθεια να ακούσουμε τι σημαίνουν εκείνα τα χρόνια σήμερα.
Γιατί το εντυπωσιακό δεν είναι ότι αυτή η μουσική επέζησε.
Είναι ότι μεγάλο μέρος της εξακολουθεί να ακούγεται σαν να μην έχει τελειώσει ακόμη.
Σχόλια