Το Σπίτι Με Τα Παράξενα

 Δεκαοχτώ τραγούδια. Δύο cd. Καί ένα DVD υψηλής ανάλυσης σε περιορισμένα αντίτυπα όσων προπαραγγείλουν την ειδική έκδοση με το γούνινο εξώφυλλο. Ένα εξώφυλλο που αξίζει ν'αναλυθεί καθώς σημειολογικά έχει πολύ ψωμί. Ήχος που σε πρώτο άκουσμα  υποβάλλει και ίσως  τρομάζει λίγο. Σκοτεινός Kraut ήχος αλλά μετά ,σε δεύτερη ακρόαση ,είναι μόνο οι FLAMING LIPS που ανακατεύουν την τράπουλα των ηχητικών σταθερών τους ξανά. Προϊόν συνεχούς τζαμαρίσματος με δυνατές και ήσυχες στιγμές να εναλλάσονται,φτιάχνοντας ένα Πάραξενο, πάνω από τη Γή, αλλά βατό αν και ασυνήθιστα εσωστρεφές ηχόκοσμο. Οι μελωδίες μένουν λίγο πίσω,ενώ δεν υπερισχύει τόσο αυτή η γλυκόπικρη διάθεση που είχαν τα προηγούμενα.Υπάρχουν αρκετές μυστικιστικές αναφορές και πέντε τραγούδια με ζώδια στον τίτλο τους, σαν να έχει ξεσπάσει διαγαλαξιακός πόλεμος μεταξύ τους. Σε τρίτη ή τέταρτη ακρόαση τα τραγούδια που αρχικά φαίνονται για γεμίσματα αποκτούν υπόσταση.Μικρά,διακριτικά περάσματα που έχουν τη δική τους υπόστα...

Η σχέση μου με τους FLAMING LIPS ξεκινά από τη στιγμή που άκουσα το   Talkin' 'bout The Smiling Deathporn Immortality Blues (Everyone Wants To Live Forever) ,το 1992 και ''κόλλησα'' με τα περίεργα,σε χαμηλή ταχύτητα ηχογραφημένα φωνητικά ''wah wah''. Ψυχεδελικό ροκ με αίσθηση του χιούμορ ? Παράξενο,αλλά καλό.Δεν ασχολήθηκα όμως παραπάνω,για εκατοντάδες λόγους. Το ποιοί το έλεγαν άρχισε να μ'ενδιαφέρει από τότε που το σχήμα εκτόξευσε το '' Race For The Prize '' και το άλμπουμ '' The Soft Bulletin '',κάνοντάς με ,όπως και πάρα πολύ κόσμο, πέρα από τους σκληροπυρηνικούς φαν, εδώ στην Ελλάδα, να τους πάρω επιτέλους στα σοβαρά. Ό,τι κυκλοφόρησαν πριν από αυτό το άλμπουμ,ήταν απλά κάτι ημιτελές απέναντι στην αισθητική τελειότητα,παραδοξότητα,τρυφερότητα κλπ αυτού του άλμπουμ αλλά και του ακόμα τελειότερου '' Yoshimi Battles The Pink Robots '', που με έκανε ,αρκετές φορές, να μένω με ανοιχτό το στ...

Το άκουσα ,ρε φίλε. Ναί. Το κατέβασα και το άκουσα.Με είχατε πρήξει.Μπας και είμαι λάθος σκέφτηκα? Στα τρία πρώτα τραγούδια ακούω στρωμένα ,όμορφα τραγούδια,με ωραία σύνθια,με επικούς ρυθμούς,από αυτά που θα ήθελα να έχουν συνέχεια.Με τους στίχους υπάρχει ένα θέμα,αλλά το ξεπερνάμε. Μόλις φτάνει στο United States Of Eurasia , το πηδάω και βρίσκομαι κάπου μεταξύ Queen και πομπώδες ροκ γωνία. Και έτσι συνεχίζεται ( εκτός του MK Ultra ) μέχρι το τέλος.Κλείνουν με το απόλυτο τρίπτυχο συμφωνικής αποκορύφωσης που με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι MUSE έπρεπε να παραμείνουν αντίγραφα των RADIOHEAD ή να κάνουν ένα '' Black Holes And Revelations '' ακόμα,αλλά με λιγότερα τραγούδια. Λυπάμαι ,αν και τυχαίνει ν'ακούω μερικά πολύ καλά άλμπουμ με progressive επιρροές τα οποία είναι αρκετά στο φτύσιμο και κακώς ( PORCUPINE TREE , MEW ), οπότε δεν έχω πρόβλημα με το είδος,το '' Resistance '' είναι ένας δίσκος που βουλιάζει αύτανδρο μέσα στην έπαρση,στο επικό ...

Αγαπητό Ημερολόγιο (ή μήπως να σε λέω Νταϊαν ).. Η μέρα,ξεκίνησε το πρωί με ταλαιπωρία αλλά μετά από ένα γερό απογευματινό ύπνο,ξεκίνησαν τα καλά. Τα αστραπόβροντα και η καταιγίδα ήταν εξαγνιστικές κατα κάποια έννοια..Άλλα έπρεπε να μπω στο σινεμά.. Το '' 20000 Miles Ahead : A Last Drive Story '' του Δ.Κοτσέλη , δεν ήταν παρά μιά απλή  ταινία- ντοκυμαντέρ γιά το μεγαλύτερο ροκ συγκρότημα όλων των εποχών για την Ελλάδα,που με το θέμα της και μόνο σε κάνει να ξεχνάς τα πάρα πολλά ελλατώματά της (πρόχειρο μοντάζ,πρόχειρη και ανολοκλήρωτη αφήγηση,πρόχειρη φωτογραφία κλπ).Είχε καλό αρχειακό υλικό,αρκετές αναμνήσεις και τους LAST DRIVE . Ήταν όμως μόνο για φάν και περίεργους.Ουσιαστικά ήταν σα να έβλεπα ένα αφιέρωμα μουσικού εντύπου σ'ένα σπουδαίο ροκ συγκρότημα της χώρας.Τίποτα παραπάνω.Καμμία εμβάθυνση ,καμμία ουσιαστική διαφορά από ένα ακαδημαϊκού τύπου ντοκυμαντέρ...Μιά μικρή απογοήτευση αλλά και γερές δόσεις αναμνήσεων.. Πρίν πέσω για ύπνο είπα να τσεκάρω τα αγαπ...

Στις αρχές των '90'ς ένα τέτοιο τραγούδι,θα το είχε ξεσκίσει ο Δασκαλόπουλος και όλα τα παλιά αγαπημένα στέκια στα Εξάρχεια : Iris,Oktana,Αλλοθι κλπ. αλλά και το Decadance πάνω απ'όλα. Ένα τέτοιο συγκρότημα θα ήθελαν όλοι οι παραγωγοί του Rock Fm και του Ηχώ fm (μιλώ πάντα γιά αρχές '90'ς),να ερχόταν στο ΡΟΔΟΝ ,εκεί στα τέλη Νοέμβρη-αρχές Δεκέμβρη και θα έκαναν το βινύλιο του τελευταίου άλμπουμ τους '' Exploding Head '' ( 6 Οκτώβρη,επίσημα, δεν ξεχνώ ) διάτρητο από τα παιξίματα. Δε θα ήσουν ένας καλός indie  αν δεν σου άρεσαν οι A PLACE TO BURY STRANGERS . Όμως έχουν περάσει 20 χρόνια από τότε και όσο και δελεαστική είναι η περίπτωση του να πουλήσει ή να έρθει για συναυλίες ένα τέτοιο γκρούπ στην Ελλάδα,μην περιμένετε να το δείτε παρά μόνο εκεί στο τέλος της καριέρας του ή σε κανένα Rockwave, ν'ανοίγει για τους PLACEBO κλπ.Τέτοιος ηλεκτρισμός και θα πάει χαμένος.. Είμαι απαισιόδοξος ? Πείτε ένα λόγο να μην είμαι ... και να μην γράφετε στα...

28 Σεπτέμβρη ,ο νέος δίσκος '' Flashmob '' του Γάλλου. Γιά όσους θυμούνται το τούρμπο-ηλέκτρο '' Ok Cowboy '' (το εξαιρετικό ,μοναδικό του άλμπουμ από το 2005) ακόμα...... Το δωρεάν κομμάτι που δίνει το NME και ανοίγει το δίσκο,δεν το βρήκα τόσο vitalic πάντως, όσο το '' Your Disco Song '',που ''καίεί'' πατώματα. Θα ακούσουμε...

Το '' 200 Tons Of Bad Luck '',είναι ουσιαστικά μιά ανθολογία από τις καλύτερες στιγμές των δύο ταυτόχρονων κυκλοφοριών των CRIPPLED BLACK PHOENIX γιά το 2009 ,'' The Resurrectionists '' και '' Night Raider ''. Μπορεί καλλιτεχνικά να μην ευσταθεί μία κυκλοφορία που σπάει στη μέση την ενιαία ατμόσφαιρα και την κεντρική ιδέα του καλλιτέχνη,που αναπτύσεται σε δύο άλμπουμ σταθμούς για το ιδίωμα του post rock και πέρα από αυτό,δεν παύει όμως να είναι μιάς πρώτης τάξεως ευκαιρία γιά εισαγωγή στον ατμοσφαιρικό και συναισθηματικο  κόσμο του σχήματος. Γιά αρκετές εβδομάδες τώρα ακούω πάρα πολύ  τους C.B.P .Δεν έχω προχωρήσει σε κάποια ανάρτηση αν και θα ήθελα να γράψω πολλά και κυρίως για την αξιοθαύμαστη ,λυτρωτική αίσθηση που αποκομίζεις μετά το πέρας της ακρόασης,των δύο συγκεκριμένων άλμπουμ.Παλεύουν με θηρία και φαντάσματα και στο τέλος βγαίνουν νικητές.Οι PINK FLOYD ,οι MOGWAI ,οι GODSPEED YOU BLACK EMPEROR! ,οι SIGUR ROS πρέπει να αισθά...