Το Σπίτι Με Τα Παράξενα

31 . Heaven On A Branch - THE VAN ALLEN BELT (Nonstop Everything )    « Αυτοί που παρακολουθούν το σχήμα εδώ και επτά χρόνια ,θα διαπιστώσουν ότι το '' Heaven On A Branch '' είναι ο δίσκος που καθιερώνει πλέον αυτό το το γοητευτικό υβρίδιο μελωδικής ψυχεδελικής ποπ με ηλεκτρονικές προεκτάσεις που παίζουν σαν κάτι αυθύπαρκτο. Τα τραγούδια του άλμπουμ είναι φτιαγμένα με παραδοσιακές αισθητικές (Τιν Παν Άλλεϊ κλπ),αποδομημένες και ξαναδομημένες ,οι στίχοι είναι αρκετά περίπλοκοι αν δεν είσαι Αμερικάνος,όμως διαφαίνονται οι θεματικές τους που περιστρέφονται γύρω από συναισθήματα,απόκληρους και μικρές στιγμές που δίνουν αφορμή για σημαντικές αποφάσεις. »  Δεν θα γράψω άλλο για το αγαπημένο σχήμα από το Pittsburgh. Διέπρεψε για άλλη μια φορά με ένα δίσκο που συνεχίζει να ανοίγει τα χαρτιά του όσο περισσότερο το ακούει κανείς..     32. Ruins - GROUPER   ( Kranky) « Ruins was made in Aljezu...

36.  Symbiosis   - GOLDEN DEATH MUSIC   (Self release)   « Η ψυχεδελική ,ελαφρώς γοτθίζουσα και με blues πιτσιλιές μουσική και τα υπαρξιακά τραγούδια των GOLDEN DEATH MUSIC είναι και θα είναι για καιρό κάτω από τα ραντάρ και βλέψεις του Pitchfork και του γενικότερου επίσημου opinion leader, διαδικτυακού τύπου εναλλακτικής μουσικής αλλά για Το Σπίτι Με Τα Παράξενα θα είναι πάντα τραγούδια με νόημα και ουσία. Ενδοσκοπικά και σκοτεινά αλλά συνηδητοποιημένα και ρεαλιστικά.  Ο Michael Ramey του 2014 έχει κρατήσει όλες τις ποιοτικές σταθερές της αισθητικής των τραγουδιών του και εξακολουθεί να ηχογραφεί μεστές και απέριττες συνθέσεις εντυπωσιάζουν κα ι μένουν στον ακροατή με το πρώτο άκουσμα. »       Από τους μουσικούς που  θα παρουσιάζει σπουδαία άλμπουμ όπως το φετινό,όποτε υπάρχει λόγος να γίνουν. Το '' Symbiosis '' ακούγεται ώριμο όπως και τα προηγούμενα , είναι πολύ καλύτε...

41. . Δια Της Απουσίας - ΧΕΙΛΙΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ    (self release)     Το πρόσφατο άλμπουμ των Θεσσαλονικέων δεν περιέχει μελοποιημένη ποίηση γνωστού ποιητή,αλλά έκαναν τόσο καλή δουλειά με το περσινό '' Δαιμονολόγιο '' , που το φετινό τους είναι σαν τη συνέχεια του προηγούμενου.     Συνάμα ακούγεται πιο λιτό από τη ''   Η   Μουσική Που Παίζουν Στο Βυθό '' και είναι περισσότερο προσωπικό και εξομολογητικό από οποιαδήποτε άλλη ηχογράφηση τους. Περιέχει σκοτεινά, σε διάθεση, τραγούδια/ποιήματα αλλά με στίχους ξεκάθαρους και συγκεκριμένους·προσωπικές ιστορίες και σκέψεις που ρέουν χωρίς κρυμμένα νοήματα.           Δεν φοβούνται να γίνονται περισσότερο ανοικτοί, είναι περισσότερο ειλικρινείς από ότι το «ροκ πρωτόκολλο» προστάζει . Στον σκληρό κόσμο που ζούμε όμως αυτού του είδους η έκθεση «τιμωρείται» με αδιαφορία ή υπερβολικό,υποκριτικό ενδιαφέρον ακόμα και στη μουσι...