Το Σπίτι Με Τα Παράξενα

Το τολμηρό φεστιβάλ επέστρεψε στο Καλοκαίρι αυτή τη χρονιά. Η αλήθεια είναι ότι μας είχε λείψει και το χαρήκαμε ιδιαίτερα. Αψηφώντας ζέστη, ένα απλά ανεπαρκές tunnel σαν κλειστό συναυλιακό χώρο και τις γνωστές μυρωδιές μπροστά από την κεντρική σκηνή, μπορέσαμε να απολαύσουμε μια κατά τ' άλλα πολύ καλή πρώτη μέρα. Ιδιαίτερη σημασία για το ιστολόγιο αλλά και για την εκπομπή είναι ότι 3 από τους καλεσμένους της πρώτης μέρας είναι από τις μεγάλες μας αδυναμίες και προσωπικά με εξέπληξε το γεγονός της επιλογής τους. Η μέρα στην κεντρική σκηνή ξεκίνησε με την coctail lounge/yacht pop του Αυστραλού Donny Benét και της μπάντας του. Δεν άκουσα όλο το σετ αλλά κρίνοντας από τα τελευταία τραγούδια ήταν ακριβώς αυτά που θα θέλαμε ένα τόσο ζεστό απόγευμα όσο αυτό της 26ης. Πέντε τολμηροί όλοι κι όλοι λικνίζονταν στον ήλιο και οι υπόλοιποι στα πέριξ να κάθονται στη σκιά απλώς κοιτώντας την πρώτη εμφάνιση στην Ευρώπη του συμπαθούς πλέον Αυστραλού. Δεν διεκδικεί βέβαια τίποτε...

Πρόκειται για το δεύτερο μέρος του καινούριου άλμπουμ του συγκροτήματος που θα ολοκληρωθεί σε τρία e.p..  Το πρώτο, το παρουσιάσαμε τον περασμένο Νοέμβριο , μαζί με ορισμένες σκέψεις για την αισθητική πορεία του e.p. αλλά και του άλμπουμ κατ' επέκταση. Σε αυτό το επίσης τετρατράγουδο e.p., παρατηρούμε περισσότερο ζωηρές συνθέσεις που κινούνται σε indie rock και soft rock πεδία, οι οποίες εμπλουτίζουν αυτά που λέγαμε τότε. Το κοκτέηλ ''ροκ των 70'ς με δροσερές '60'ς φέτες ψυχεδελικού ροκ και την νοσταλγική '90'ς ματιά '' είναι αρκετά εύγευστο και προκαλεί όμορφα συναισθήματα διαμορφώνοντας επίσης ένα εξαιρετικό υβρίδιο μεστής μουσικής αντίληψης χωρίς εκπτώσεις και κόλπα αλλά με την ειλικρίνεια και το ταλέντο των μουσικών που συμμετέχουν. Όσο μάλιστα παραμένουν σε 70'ς πεδία τόσο το καλύτερο.  Προς το παρόν το αφήνω να ''φυσά'' ευεργετικά στον καύσωνα και μπορώ να περιμένω όλο το καλοκαίρι για το τρίτο μέρος...   ost...

Στους LIGHT ASYLUM είχαμε αναφερθεί οκτώ χρόνια πριν όταν είχαν ήδη προκαλέσει αίσθηση με το πρώτο τους e.p. '' In Tension '' και ειδικά με το '' Dark Allies '' που μέχρι σήμερα δεν έχει σταματήσει να χορεύεται σε underground πάρτυ και χοροεσπερίδες. Δεν είχαμε αναφέρει τίποτε σχετικά με την πολύ δυναμική τους εμφάνιση στο death disco, στις 26.5.2013 αλλά έξι χρόνια μετά η επανεμφάνιση της Shannon Funchess σαν το μοναδικό μέλος του project LIGHT ASYLUM πάλι στον ίδιο χώρο, μου θύμισε αρκετά εκείνη την εμφάνιση και πόσο χαμένη όμως είχε πάει εκείνη η βραδιά, χωρίς την προσέλευση που τους άξιζε..  Μερικά σχήματα είναι μοιραίο να παραμένουν στο σκοτάδι αλλά στην περιπτώση του ντουέτου ευθύνεται και η ελάχιστη δραστηριότητα τους και παραγωγή. Χωρίς να έχει ηχογραφήσει τίποτε άλλο από το 2012, χωρίς να είμαστε σίγουροι αν θα ξαναμπεί στο στούντιο, η Shannon έπαιξε και πάλι στο Αθηναϊκό ακροατήριο το οποίο ήταν περισσότερο και θερμότερο  από τ...

''Like an atmosphere model I know it feels weird But I’m living inside you You probably thought I was dead So, I write to my future self And to all my future friends To remember this story When we all go to Hell''  Και κάπως έτσι, η σκοτεινή, δυστοπική μηχανή του Αστικού ασυνείδητου παίρνει πάλι μπρος. Τρία χρόνια μετά το '' ΔΠΔ '' κι ενώ δεν υπήρχαν ενδείξεις άλλης δραστηριότητας  οι MECHANIMAL ανασυγκροτούνται με τον Fredd ie να επιστρέφει στα φωνητικά , τον Γιάννη Παπαϊωάννου στη γενική ηλεκτρονική και αισθητική καθοδήγηση και με guest κιθαρίστες. Το πρώτο δείγμα είναι ένα κάτασπρο σινγκλ με δύο τραγούδια και τίτλο '' White Flag '' που προετοιμάζει τον τέταρτο δίσκο του σχήματος. Τα '' Easy Money '' και '' Red Mirror '' είναι δύο αστικά ποιήματα που ''μεθούν με diesel, εκπνέουν νέον, είναι ηλεκτρισμένα και διαπερνούν τα πάντα'' για να παραφράσουμε τους εξαιρετικο...

  Η τέταρτη μέρα του φετινού Release Athens festival ήταν ένα θερμικό κύμα νοσταλγίας, ένα ταξίδι σε μουσικές και τραγούδια που είτε έγραψαν ιστορία είτε περιμένουν τη σειρά τους για να γίνουν οι αναμνήσεις του μέλλοντος. Τα σχήματα φρόντισαν για την επιτυχημένη διαδρομή. Καινούρια αλλά και ιστορικά που παίζουν είτε τώρα είτε σε αλλοτινές εποχές σημαντικό ρόλο στην μουσική ιστορία. Και τα πέντε στάθηκαν στο ύψος τους, παρουσίασαν εξαιρετικά σετ, έδειξαν ότι το χάρηκαν και οι ίδιοι και φρόντισαν με τη βοήθεια της εξαιρετικής διοργάνωσης και του Ροζ Φεγγαριού από πάνω, ώστε το νοσταλγικό ταξίδι να φορτίσει συγκινησιακά σε μεγάλο βαθμό το κοινό. Η ζέστη βέβαια ήταν ανυπόφορη αλλά μπορούσες να βρεις γωνίες και υψωματάκια που ο αέρας ήταν λυτρωτικός. - TA TOY BOY Τα τρία φανταστικά αγόρια-προσαρμόζοντας τον γνωστό ύμνο των THE CURE - από τη Θεσσαλονίκη, έπαιξαν για τρίτη φορά στην Αθήνα. Αυτή τη φορά έπαιζαν σε μεγαλύτερη σκηνή, με μεγαλύτερη ένταση ηχητικά και...