05. Kazuashita
- GANG
GANG DANCE
(4AD)
Η
μπάντα των Lizzy
Bougatsos, Brian DeGraw και
Josh
Diamond κλείνει
δέκα χρόνια γνωριμίας με Το Σπίτι Με Τα
Παράξενα. Δεν κυκλοφορούν συχνά δίσκους,
μάλιστα το ''Kazuashita'',
έρχεται επτά ολόκληρα χρόνια μετά από το
τελευταίο τους άλμπουμ (το άνευ περιγραφής
με μία λέξη ''Eye
Contact''-no.
1.4 για
το 2011).
''Χαμένοι,
σε φάση νυχτερινής απογείωσης και πτήσης
σε πλανήτες
σκεπασμένους
από κεραμοκόκκινη ομίχλη,
αγναντεύοντας
την πορφυρή Δύση. Μια εμπειρία που δεν
θα χάσουμε. ''.
Υποδεχθήκαμε
το πρώτο τραγούδι ''Lotus''
με
αρκετή θέρμη. Για Το Σπίτι
οι GANG
GANG DANCE είναι
πέρα από ένα απλό σχήμα πειραματικής
ποπ και κάθε φορά δεν έχουν πάψει να
κυκλοφορούν πολύ υψηλής ποιότητας και
ευφυίας τραγούδια πιστοποιώντας πάντα
τη σπανιότητα τους σαν σχήμα.
Στο
''Kazuashita''
( it’s a weird Japanese play on words, an amalgamation of two
different words that then translates to the phrase “peace
tomorrow.” -Brian De Graw, 2018)
όλα
μπερδεύονται γλυκά. Ποπ, ambient,
world, new age, techno, dream pop...
Διαβάζοντας
τις τότε κριτικές, διακρίνω βεβιασμένη
άποψη που ουσιαστικά δεν δίνει στο
άλμπουμ την αξία που του αρμόζει. Η
αξία της μουσικής του σχήματος δεν είναι τα
χαρακτηριστικά της. Δεν είναι καν αυτό
που ακούγεται στα πρώτα ακούσματα όπου
ενδεχομένως να εγκαταλείψει κάποιος
το άλμπουμ είτε σαν βαρετό είτε σαν
περισσότερο τέλειο απ' ότι χρειάζεται.
Το άλμπουμ χρειάζεται να κατασταλάξει
στ' αυτιά. Όχι γιατί είναι δύσκολο. Αλλά
γιατί τ' αυτιά μας δεν μπορούν διαχειριστούν
την ολοκληρωμένη ροή του άλμπουμ που το σπάνε
σε κομμάτια. Αλλά το άλμπουμ είναι πιο
απλό από τα εγκεφαλικά παιχνίδια της η
ψυχοακουστικής του καθενός.
Ο κόσμος
του άλμπουμ είναι ένα αόρατο τοπίο
ωριμότητας, πνευματικής νηφαλιότητας
και ευφυίας. Μια έρημος Ζεν που δεν
μεταφράζεται σε οπτικά ή ακουστικά
κύματα αλλά σε ψυχικά. Το σχήμα έχει
φροντίσει για την ρυμοτομία αλλά και
την πλοήγηση σε αυτό και προσκαλεί τους
ακροατές να ολοκληρώσουν την ακρόαση.
Έξω από τις ασφαλείς περιοχές ακρόασης
τους.
Με
λίγα λόγια δεν θα πάρετε το ύφος του
κριτικού, δεν θα το ακούσετε βεβιασμένα
και θα το ακούτε σε τακτά χρονικά
διαστήματα μέχρι να εναρμονιστείτε με
την Ομορφιά του άλμπουμ.
Ο κόσμος του
μπορεί να παρομοιαστεί επίσης σαν ένα Μοναστήρι. Ζει μακριά από
την πραγματικότητα αλλά δεν αποστασιοποιείται
από αυτήν. Την αφουγκράζεται και απλά
προσεύχεται για τη σωτηρία της με ήχους,
μουσική, τραγούδια...
Με το άλμπουμ αυτό οι GANG
GANG DANCE περνούν σε άλλο επίπεδο καλλιτεχνικής «φώτισης»....
Σχόλια