Το Σπίτι Με Τα Παράξενα

Μετά απο δέκα χρόνια,κυκλοφορεί καινούριο άλμπουμ.Μετά από είκοσι,ασχολούμαι και πάλι μαζί της.Πέρασε καιρός...Η Laurie είναι πάλι εδώ..Και άρχιζα να νοιώθω μοναξιές.  To '' Homeland '',συνεχίζει απο εκεί που σταμάτησε το '' Strange Angels '' του 1987. Θα έλεγα ότι κλείνει ένας ολόκληρος κύκλος απο το '' United States Parts I-IV '',αλλά αυτό θα ήταν απαισιόδοξο. Καλύτερα για την ανθρωπότητα, να πιστεύω ότι ένας Αγγελος επέστρεψε σε μια πολύ άσχημη εποχή για να φτιάξει το σημερινό ψυχογράφημα των καταρρεόμενων Ηνωμένων Πολιτειών,με τον ίδιο κοφτερό,χιουμοριστικό ,συγκινητικό τρόπο που έκανε παλιά και το αποτέλεσμα είναι το ίδιο διαυγές και λειτουργικο. Για τον υπόλοιπο κόσμο και θαυμαστές,δίνει μαθήματα καλλιτεχνικής έκφρασης και πολιτικοκοινωνικής στάσης που αρμόζει σε αφυπνισμένο πολίτη χώρας με συνείδηση και νηφάλια,ρεαλιστική σκέψη. Μουσικά το άλμπουμ είναι ένα εκλεκτικό,αρμονικό,λιτό ,μεστό μείγμα παλίας καλής Laurie και καινο...

Μάλλον τους χάνουμε παρά τους καταστρέφουμε,όμως ο Trent Reznor ονομάζει το μετα 9'' σχήμα του με τον τίτλο του πρώτου,ανυπόφορου,12'' των COIL ,χωρίς να υπάρχει σαφής ένδειξη μίσους ή ειρωνείας για τις πνευματικές αυτές οντότητες που,μεταφυσικά και ρεαλιστικά μιλώντας,η εξαφάνισή τους προκαλεί έντονη θλίψη και μοναξιά. Ακούγοντας το πρώτο ,ομώνυμο E.P. τους,είναι σαν να ακούω μια ποπ παραλλαγή των 9'' NAILS ,με την Mariqueen Maandig, γυναίκα του Τρεντ , να τραγουδά αντί γι'αυτόν,ενώ μαζί με τον Atticus Ross ,αναλαμβάνουν τα υπόλοιπα,εκτός της εικόνας όπου εκεί μεγαλουργεί για μια ακόμα φορά ο Rod Sheridon . Τα τραγούδια έχουν παχύρευστα χαμηλά,αρκετά ηλεκτρονικά, σκοτεινή ατμόσφαιρα ,θυμίζουν και λίγο CURVE .Αναμενόμενος ήχος,αρκετά δελεαστικός και ελκυστικός σε αυτούς που κλίνουν προς την μισοφωτισμένη,αστική ποπ. Το τελευταίο τραγούδι, '' A Drowning '', είναι απο τις πιο εύθραυστες στιγμές του Reznor ,μια επική,αργόμπητη ,σκοτεινή μπα...

Έξυπνη κίνηση.Heavy MTV rotation ,NOW ! Και τι παράξενο βίντεο ! Ο δίσκος κυκλοφορεί επίσημα πλέον....

..Ο LAURENT GARNIER ,ήταν πρόσωπο - κλειδί για την όλη ''έκρηξη'' του Γαλλικού χορευτικού ήχου την προ-προηγούμενη δεκαετία, λίγο πριν οι DAFT PUNK τα σαρώσουν όλα.Ο πρώην σεφ έκανε φινετσάτο,καλόγουστο,δυναμικό house και techno και έχει δύο τουλάχιστον άλμπουμ-ορόσημα ( '' Shot In The Dark' ' και '' 30 '' ) για τον Γαλλικό χορευτικό ήχο των 90'ς που ακόμα και σήμερα λάτρεύω ν' ακούω.  Η εμφάνισή του στο Synch με αρκετούς μουσικούς να τον συνοδεύουν επι σκηνής,ήταν ουσιαστικά ένα νοσταλγικό ταξίδι στη χορευτική παραζάλη της δεκαετίας του '90.  Με περισσότερα jazz και funky στοιχεία ενσωματωμένα στον κλασσικό,ταξιδιάρικο techno ήχο του,το live set του Garnier ήταν ένα τέλειο χορευτικό κυριλλέ δείπνο με μερικές απο τις πιο καλές στιγμές του.Όσο πιο τέκνο ήταν τόσο το καλύτερο για μας.Η σχεδόν δεκαοκτάλεπτη εκτέλεση του '' Gnanmankoudji '',με Αφρο επιρροές στην αρχή αλλά με την   ηφαιστειακή εξέλιξή του σε ...

..Σάββατο απόγευμα και τρέχω να προλάβω για να δω το πρώτο απο πέντε ονόματα που ήθελα να δω,αυτή τη δεύτερη και πυκνότερη μέρα του Synch 2010 . Ο λιγοστός κόσμος (τι κόσμος δηλαδή ,φωτογράφοι ,μπλογκερσ και κοντινοί φίλοι),επέλεξαν σωστά να παρακολουθήσουν τους MODREC , ένα απο τα άκρως ενδιαφέροντα σχήματα της Ελληνικής ροκ σκηνής.Έχουν ένα πολύ καλό δεύτερο άλμπουμ,το " Mascaraddiction " και αυτό που θαυμάζω σε αυτούς είναι ο αρκετά σφιχτός, καλοκουρδισμένος, μελετημένος ήχος τους που στη σκηνή διατηρεί το feeling και το χρώμα του.Τα παιδιά έχουν καλές ιδέες,γράφουν πειθαρχημένα ροκ τραγούδια, τα εμπλουτίζουν με περισσότερα ηχοχρώματα απ'ότι ίσως χρειάζεται και το καλύτερο είναι ότι ακόμα εξερευνούν,αρα το μέλλον διαγράφεται θετικό γι' αυτούς και τους το εύχομαι πραγματικά. Είναι αλήθεια ότι δεν κάθισα σε όλο το σετ γιατί αυτό το αναθεματισμένο line up του Synch για άλλη μια χρονιά θα με είχε στο τρέξιμο όλη την ώρα μη μπορώντας να ολοκληρώσω κανένα live. Οπότε ...

...Η PEACHES έκανε την έκπληξη του διημέρου.Τελεία και παύλα.Δεν το περίμενα,δεν το περιμέναμε.Το σώου είχε όλα τα ''κόλπα'' που εξιτάρουν τον κόσμο.Δυνατό,καθαρό ήχο,τραγούδια ευπρόβλεπτα,με όλες τις δοκιμασμένες συγχορδίες και μελωδίες,κομμένα και ραμμένα για εύκολη κατανάλωση. Καραγκιοζιλίκια επι σκηνής,ακροβατικά,φωτάκια στο αιδοίο για να γελάμε ή να αναφωνούμε όλη την ώρα:''Τί ΚΆΝΕΙ ΡΕ Π..,η γκόμενα?'' ''Ζόρικο'' υφάκι με τρομερές αναλογίες υστερίας και πανσεξουαλικής πείνας,μουσικούς καρτούν συγχρονισμένους για ακόμα θεαματικά αποτελέσματα και κοστούμια. Επίσης το προχώρησε πιο πέρα.Stage diving και σαδομαζοχιστικό πάτημα επι χεριών με σαφείς εντολές να μην την ρίξουν γιατί τότε ,καπούτ. Σε αντίθεση με τις κυριλλέ κυρίες/γκομενίτσες τύπου RIHANNA,BEYONCE,ROISIN MURPHY ,η MERRILL NISKER είναι μια πανάσχημη πανηδονίστρια που λίγο ως πολύ φαντάζει σαν τον πανκ εφιάλτη της καθώς πρέπει κοπέλλας που τελή χρέη γλάστρας σε αυτή την κοινω...

Στραβωμένος απο το φωτάκι στο αιδοίο της PEACHES , σχεδόν κουφός απο το ηχητικό μεγαθήριο που εξαπόλυσαν οι FRAKK ( η Kara Thrace δε με αφήνει να ησυχάσω) BUTTONS ,απογοητευμένος απο τo πρόγραμμα της OPEN AIR 2 αλλά καλμαρισμένος και κάπως ''παρασυρμένος'', απο την αντι-φεστιβαλική ποπ δωματίου των GET WELL SOON . Σε 4 γραμμές αυτό ήταν για μένα το πρώτο σετ του φετινού Synch.   Η αναμενόμενα χαλαρή, πρώτη μέρα,ήταν μοιρασμένη, για Το Σπίτι Με Τα Παράξενα , ανάμεσα στα τρία παραπάνω live, στις καταδρομικές στη δεύτερη σκηνή  και σε πάμπολλες συζητήσεις περι μουσικής και μόνο,με τις γνωστές,συντροφικές φάτσες που σαν τάμα το έχουμε να βλεπόμαστε όλοι μαζί σε κάθε Synch . Οι NO PROFILE , ήταν αυτοί που άνοιξαν το φεστιβάλ στην δεύτερη ανοικτή σκηνή. Καταλάβαμε καλά ότι αγαπούν τους FAITH NO MORE ,ο τραγουδιστής είναι αρκετά καλός, η μπάντα δεμένη και το δυναμικό ροκ που έπαιξαν ήταν καλό αλλά όχι τόσο όσο να μας κρατήσει εκεί. Οι GET WELL SOON ,είναι αρκετά αγαπητοί κ...