Το σύνταγμα της (μουσικής) ηδονής..Τα άλμπουμ του 2012 : 21. Keep on flying in a post world...

21. Until The Quiet Comes - FLYING LOTUS

Ο ίδιος ο Steven Ellison χαρακτήρισε το φετινό του άλμπουμ σαν μια προσπάθεια δημιουργίας « δίσκου για παιδιά,δίσκου για να μπορούν να ονειρεύονται τα παιδιά». 

Επειδή τις περισσότερες φορές άκουγα αυτό το άλμπουμ κυρίως πρωινές ώρες ,είτε στις 3, είτε στις 7 για παράδειγμα,το θέμα «όνειρο» το έχει πετύχει . Λειτουργεί τέλεια σε κατάσταση απόλυτης χαλάρωσης,ακούγεται σαν να προέρχεται από ραδιόφωνο άλλης συχνότητας ,εκτός φάσματος.

Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Η απόλυτα αφοσιωμένη στη free jazz και hip hop μουσική του ανακατεύεται πιο πολύ με εξωτικές γεύσεις Ειρηνικού σε αυτό το άλμπουμ και ηχητικά ,είναι λιγότερο φορτωμένη και μοιάζει να έχει πετύχει στιγμές απόλυτης αποκοπής με το γήινο στοιχείο.

 Κινείται άνωθεν,τη νοιώθω ότι υπερίπταται στην ατμόσφαιρα αλλά με ταλαιπώρησε λιγάκι στην αρχή,μέχρι να πιάσω τους παλμούς του.Το ακουστικό του φάσμα έχει αλλάξει λίγο.

Έπρεπε να τον ακούσω αρκετές φορές ,να αυξήσω την ένταση και να ξεχάσω για λίγο που βρίσκομαι. Μετά ήταν θέμα δευτερολέπτων να το χαρακτηρίσω σαν ένα ακόμα μεγαλειώδες άλμπουμ του καλλιτέχνη,δίσκος απελευθερωμένος ακόμα και από τις δικές του σταθερές,μια ακόμα βαθύτερη πορεία σε αυτό το αδιευκρίνιστο σύμπαν προέλευσης της μουσικής του.

Όλα κυλούν χαλαρά εδώ, με γρήγορα τέμπο πολλές φορές αλλά αθόρυβα,ήρεμα, φασματικά. Αν αυτό έπρεπε να το ονομάσω κάπως θα το ονόμαζα new age αλλά μάλλον αυτός ο όρος είναι πιασμένος και δεν έχει να κάνει με αυτό το ακόμα πιο εξελιγμένο είδος μουσικής, του ''Until The Quiet Comes''

Αν αυτή είναι η μουσική για ένα πιο ευγενές ,εξελιγμένο είδος ανθρώπου.τότε ας επισπεύσουμε την μεταλλαγή μας.Αλλά ξέρω ότι ακόμα είμαστε αιώνες πίσω για αυτή την μετάβαση.Προς το παρόν ακούστε τη μουσική του FLYING LOTUS και δουλέψτε το....