Το Σπίτι Με Τα Παράξενα

Ηλεκτρονική ποπ, ''μα τι διασκευάρες!'', σεξουαλική ρεγκετόν, λατινική ρυθμική μαγεία, μεταλικές ανησυχίες, ήχος από όργανα ανακυκλωμένων και η Φωνή των Αγγέλων...Όχι και τόσο άσχημα για φέτος από e.p.....  1. Sun’s Signature E.P.  - SUN’S SIGNATURE [Partisan] Sun's Signature by Sun's Signature 2. Φαντασμαγορία Τρία - PAN PAN [Floriko Party] Φαντασμαγορία Τρία by pan pan 3. Heart ♥ - ELA MINUS & DJ PYTHON [Smugglers Way] 4. Step By Step - BRAXE + FALCON [Smugglers Way] 5. Love On My Mind - BAMBARA [Wharf Cat Records] Love on My Mind by Bambara 6. Club Sentimientos Vol. 2 - DJ PYTHON [Incienso] Club Sentimientos Vol 2 by DJ Python 7. Satanic Slumber Party - TROPICAL FUCKSTORM & KING GIZZARD & THE LIZARD WIZARD [Joyful recordings] Satanic Slumber Party by Tropical Fuck Storm + King Gizzard & The Lizard Wizard 8. Self-Oscillation - NICOLA CRUZ [Rhythm Section International] Self Oscillation by Nicola Cruz 9. Lágrimas - SAFETY TRANCE ...

Εικοσιτέσσερα τα e.p φέτος που μας τράβηξαν την προσοχή. Κάποια από αυτά θα μπορούσαν να καταταχθούν στα άλμπουμ μιάς και είχαν διάρκειες στη γκρίζα ζώνη των 27-29 λεπτών που κάποτε διαρκούσαν δίσκοι 33 στροφών. Αλλά ''my house my rules'' που λέμε. Σήμερα οι θέσεις 13-24.   13. The Pool – ATA Ş EHIR [Sumatran Black] The Pool by Ataşehir 14. Keep It Alive – LIZ LAMERE [In The Red recordings] Keep It Alive by Liz Lamere 15. Paraglow – PARANNOUL & ASIAN GLOW [Longinus recordings, Self Released] Paraglow by Parannoul & Asian Glow 16. Música Da Terra – DJ NIGGA FOX [Príncipe] Música da Terra by DJ Nigga Fox 17. Four Songs - BLOOD ORANGE [RCA] 18. Icons E.P. – TWO SHELL [Mainframe Audio] Icons by Two Shell 19. Wrong Side Of Town – THE PRIZE [ANTI FADE] Wrong Side of Town EP by The Prize 20. Le Voyage De M.Lonely Dans La Lune – ELEPHANT STONE [Elephants On Parade, Fuzz] Le voyage de M. Lonely dans la lune by Elephant Stone 21. Numbers...

«You tell me it existed/As you lie beside me/From the early wars/To modern love stories/I reach into the darkness/The universe collects us»  1. Once Twice Melody – BEACH HOUSE [Sub Pop] Χρειαζόμασταν τραγούδια φέτος. Περισσότερο από ποτέ. Με αρχή, μέση και τέλος. Τραγούδια που θα μας «αγκάλιαζαν» και θα μας «έπαιρναν» μαζί τους. Χρειαζόμασταν τους: Weyes Blood, Sondre Lerche, Molly Nilsson, Cate Le Bon, Mitski, BIG THIEF, Hatchie, Kurt Vile, DESTROYER, SRSQ, Brian Eno, Tim Bernardes, Maria Bc, Richard Dawson, BELLE & SEBASTIAN, Josephine Foster, Gwenno, Heather Trost, Sharon Van Etten, ARCADE FIRE, Carla Dal Forno, Kevin Morby, Aldous Harding, περισσότερο από ποτέ. Χρειαστήκαμε τα φετινά τραγούδια τους  και θα είμασταν οκ μόνο με αυτά. Αλλά το 2022 μας δώρισε και τα υπόλοιπα που είδατε και θα δείτε στις λίστες μας τα οποία μας χάρισαν στιγμές ακροάσεων που ήταν πολύ απαραίτητες για την ψυχική μας ισορροπία, μέσα από διάφορες προσωπικές αλλά και τις πολιτικοκοινωνικές εξε...

«Desde el día en que nací/ No basé mi carrera en tener hits /Tengo hits porque yo senté las bases/Ya no tengo nada más que decir /Pa' decirlo hace falta mucha clase» 2. Motomami+ - ROSALÍA [Columbia] Στο πρώτο της άλμπουμ ανέπτυξε τη μουσική της ταυτότητα και κληρονομιά με ειλικρίνεια, στο δεύτερο έκανε την πιο θεαματική μετάβαση της στον 21ο αιώνα, φέρνοντας τα φλαμένκο και την ηλεκτρονική ποπ στις σωστές αναλογίες. Λιγότερη πόζα, περισσότερη σημασία στην πηγή τους.  Ε, λοιπόν, στο ‘’Motomami’’ η  Rosalía  έχοντας περάσει αρκετό χρόνο από την προσωπική της ζωή τα τελευταία δύο χρόνια μέσα στο στούντιο δημιούργησε ένα άλμπουμ για την ίδια. Πλέον είναι το πρώτο άλμπουμ από τη Rosalía για τη Rosalía. Είναι η πρωταγωνίστρια, τα τραγούδια μιλάνε για αυτή από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Αγάπη, έρωτας, καύλα, υπαρξιακές ανησυχίες, ευφορία, χαρά, θλίψη, τα πάντα κινούνται από την προσωπικότητα και τη ζωή της. Τα τραγούδια, επίσης, είναι περισσότερο απελευθερωμένα μ...

«Oh, it flows out of you/It flows out of me, too/And I can't tell where you end/Oh, and where I begin/Oh, it's a given thing/Love everlasting»  3. And In The Darkness, Hearts Aglow - WEYES BLOOD [Sub Pop] Hello Listener, Well, here we are! Still making it all happen in our very own, fully functional shit show. My heart, like a glow stick that’s been cracked, lights up my chest in a little explosion of earnestness. And when your heart's on fire, smoke gets in your eyes. Titanic Rising was the first album of three in a special trilogy. It was an observation of things to come, the feelings of impending doom. And in the Darkness, Hearts Aglow is about entering the next phase, the one in which we all find ourselves today — we are literally in the thick of it. Feeling around in the dark for meaning in a time of instability and irrevocable change. Looking for embers where fire used to be. Seeking freedom from algorithms and a destiny of repetitive loops. Information is abundant, a...

«In a playlist you found new love songs to sing/Now the two of us are just memories, as you stretch/ beyond my reach to close the door/so finally I’ll grasp the magnitude of love» 4. Avatars Of Love – SONDRE LERCHE (Japan version)  [PLZ, Flake] «Growing up in a suburb of Bergen, Lerche was heavily influenced by 1980s pop. Lerche was fascinated by bands such as the Beatles, A-ha, the Beach Boys, and Prefab Sprout, and began formal guitar instruction at the age of eight.Not being satisfied with classical lessons, Lerche's teacher introduced him to Brazilian music, such as bossa nova, and thus formed the foundation of Lerche's vast array of complex melodies and chords throughout his music today. At the age of fourteen, Lerche penned his first song, "Locust Girl". Lerche performed acoustic gigs at the club where his sister worked while he was still under age.[3] Norwegian producer H.P. Gundersen "discovered" Lerche, and began to mentor him, exposing him to diver...

«let's see some thunder!»  1.5. Hellfire – black midi [Rough Trade] Βρίσκεται στην ατίθαση και αρκετά ριζοσπαστική πλευρά της ανεξάρτητης ροκ. Ο τρίτος δίσκος τους θα μπορούσε να είναι ένα εγκεφαλικό μιούζικαλ για τη Broadway της Κόλασης. Όλα τα θέματα που διαπραγματεύεται είναι αρκετά «βαριά» (ανικανότητα, Ptsd, αποτυχημένοι έρωτες, ιστορίες εργατικής κακοποίησης, Σατανικά συμβόλαια θανάτου, εθισμοί, πορνεία κλπ) και οι black midi είναι αυτοί που γράφουν και παίζουν και ενορχηστρώνουν το «θέαμα». Αυτός ο δίσκος,  θα λατρευόταν μέχρι θανάτου  στη δεκαετία του ’80. Ακούγεται σαν έναν πολύ μακρινός απόγονος έργου του Kurt Weil με μωβ αστρόσκονη από αμερικάνικα μιούζικαλ και b-movie αποχρώσεις.  Το σχήμα,  εκφράζει με ακρίβεια την εικόνα ενός κόσμου που δεν συναντούμε παρά μόνο αν του αφαιρέσουμε τα φύλλα ισορροπίας και ψευδαισθήσεων,  μέσα από τραγούδια με στιχουργική ευφυία σε φρενίτιδα, που μουσικά, αλλάζουν στυλ χωρίς προειδοποίηση ή να είναι όντως απαραίτ...